Review

Emoties in je moerstaal

Laat u niet met Bluf op de Kast jagen; ook buiten het door Radio 3 omarmde repertoire bestaat er nog zoiets als 'Nederlandstalige pop'. De manke typering voor een uiteenlopend arsenaal van in ABN en dialect gezongen liedjes, die alle het gangbare pop-esperanto, het Engels, negeren. De definitieve doorbraak van het genre had eind jaren '80 verschillende oorzaken.

Al bleef de groep van Thé Lau 'The Scene' heten, de liedjes waarmee hij succes oogstte, waren puur Nederlandstalig. Zoals de Raggende Manne in die zelfde periode een anarchistische aanslag pleegden op onze taal, zo romantisch en kaal ging Lau te keer. Hij liet de essentie van het Nederlandstalige lied uitkristalliseren in nummers als 'Blauw', 'Werk van God' en 'Feest'.

Ontdaan van het Scene-rock instrumentarium keren ze nu terug op de cd 1998 (Pressure-Pre 186028), het ontroerend verslag van zijn solo-theatertoernee. Stuk voor stuk juweeltjes waarin de schurende zang van Lau, sobertjes begeleid door gitaar en toetsen, optimaal floreert. Soms op het hartverscheurende af zoals in 'Rivier' waar een onvermoede erflater van Jacques Brel doorklinkt.

Zo intens en vanzelfsprekend als Thé Lau zijn ziel in muziek omzet, zo intiem en direct neemt Gé Reinders je mee op D'N HAOF (Fennek-PN CD 4). Ook hij zwoer het Engels af, ruilde die opeens vreemde taal in voor het zo vertrouwde Middenlimburgs. Reinders roert zijn mond in alledaagse liedjes, die alle symbolisch cirkelen rond zijn tuin (D'n hoaf). De ene keer neemt hij lafhartige streekgenoten op de hak ('Det saort'), dan weer beschrijft Reinders het zondagochtendgevoel dat hem bevangt wanneer hij de leden van de fanfare naar het repetitielokaal ziet wandelen ('Blaosmuziek'). Als een hedendaags troubadour giet Reinders zijn observaties in stevige rock en poëtische ballades. Hij creëert een eigen genre dat juist dankzij het onvervreembare dialect iets zeldzaams krijgt.'D'n Haof' overstijgt daardoor verre de doorsnee Nederlandstalige pop.

Groot contrast levert het debuut van Jan Tekstra. Op NOOIT MEER WEG (Columbia-495339.2000) gaat het allemaal te wollig, te 'comme il faut' toe. Tekstra mist Lau's en Reinder's extra. Hij die o.m. liedjes schreef voor Marco Borsato en Loïs Lane, grossiert in pseudo-emoties gegoten in dito composities. Pretentieus verwijzen ze naar schoorsteentegel wijsheden, inwisselbaar en nergens overtuigend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden