Review

Eminem is helemaal zo kwaad nog niet

AMSTERDAM - In het nummer 'Cleanin Out My Closet' op Eminems nieuwste cd 'The Eminem Show' verwijst hij naar een incident dat twee jaar geleden plaatsvond op de parkeerplaats van een kroeg in Michigan. Daar sloeg hij John Guerra in het gezicht met een ongeladen pistool omdat die stond te zoenen met Kim, de ex van de rapper. 'The smartest thing I did was take them bullets out of that gun. Cuz I'da killed 'em, shit I would have shot Kim and him both. It's my life, I'd like to welcome y'all to the Eminem Show.'

Danny Koks

Eminem draait op zijn vierde album 'The Eminem Show' handig de boel om: dankzij zijn muziek begon zijn leven steeds meer weg te krijgen van een soap, en nu doet hij de soap die zijn leven geworden is, weer uit de doeken in zijn teksten. De afgelopen jaren zijn die, met name in Amerika zelf, onder een microscoop gelegd. Net als zijn persoonlijke sores: de hatelijke band met zijn moeder, zijn vader, die wegliep toen hij een baby was, de problemen met zijn vroegere echtgenote Kim. Eminems leven was inderdaad verworden tot een soap, met 'Jerry Springer'-karikaturen in de hoofdrollen en lekkerbekkende roddeljunkies als kijkers.

'The Eminem Show' biedt de vaste ingrediënten die van zijn voorgangers zulke successen maakten: de raps klinken nog venijniger, de beats nog kaler. Nieuw is dat Eminem her en der probeert te zingen, waardoor hij vreemd genoeg klinkt alsof hij deel uitmaakt van de Backstreet Boys of een van de andere boybands die hij zo haat. Ook zijn er meer rockinvloeden te bespeuren, zoals in 'Sing For The Moment', dat het refrein leent van Aerosmiths 'Dream On'.

Die fratsen werken lang niet altijd even goed, en ook enkele andere tracks klinken inmiddels iets té bekend in de oren. Die slijtplekjes terzijde, wijzen de eerste verkoopcijfers er toch op dat 'The Eminem Show' zijn derde klapper op rij zal worden.

De 27-jarige rapper, geboren als Bruce Marshall Mathers III, is de eerste controversiële ster van het nieuwe millennium. In het vorige was het nog zijn alter ego Slim Shady die wild om zich heen schopte. Sinds twee jaar geleden 'The Marshall Mathers LP' uitkwam, spuwt Eminem onder eigen naam zijn gal. De wereld had sinds de beruchte gangsta-rapgroep NWA eind jaren tachtig niet meer zulke schaamteloze raps gehoord.

Althans, in de ogen van diverse Amerikaanse organisaties, die zijn teksten óf geweldsverheerlijkend óf seksistisch óf homofobisch vonden. Hij kreeg het achtereenvolgens aan de stok met homorechtenorganisatie GLAAD, de FCC (een soort overheidscensuurbureau), de eega van de Amerikaanse vice-president Cheney en talloze feministen.

Er was meer 'inspiratie' voor nieuwe raps: op dezelfde dag van het incident in Michigan raakte hij ook slaags met een van de bandleden van Insane Clown Posse. Daarnaast had zijn moeder Debbie Mathers-Briggs hem aangeklaagd wegens smaad, omdat Eminem haar goede naam te grabbel gooide. Of dat nog niet genoeg was, was er veel media-aandacht voor de pijnlijke scheiding tussen hem en Kim, waarbij de voogdij over hun zesjarige dochtertje Hailie op het spel stond.

Het stof dat hij de laatste jaren heeft doen opwaaien, publiekelijk én privé, tovert hij nu dankbaar om tot leverancier van kopij. 'The Eminem Show' had daarmee één grote wraakoefening kunnen worden. Toch is het dat niet. Het is waar, hij gebruikt inderdaad grove taal, uit harde beschuldigingen en zegt de vreselijkste dingen. Bij de cd had echter gerust een korreltje zout geleverd mogen worden, want Eminem rapt met een vette knipoog. Als in een ware soap neemt zijn levensverhaal op 'The Eminem Show' overdramatische vormen aan. Laat u zich er echter niet al te zeer door meeslepen. Een soap is immers geen Griekse tragedie.

Niet lang na het zwaar aangezette 'Cleanin Out My Closet' komt de interlude 'Paul Rosenberg', waarin hij juist gniffelend verwijst naar de ruzie met John Guerra. Zijn manager Paul Rosenberg drukt hem daarin namelijk op het hart alsjeblieft zijn pistool thuis te laten, want hij weet wat voor ellende daarvan komt. Weer later noemt hij zichzelf 'the boogie monster of rap'. En iedereen weet dat de boeman niet echt is.

'We need a little controversy cuz it feels so empty without me', rapt hij in 'Without Me'. Maar zodra de gordijnen bij 'The Eminem Show' opengaan, biedt hij de samenleving bij welke hij zoveel kwaad bloed heeft gezet, al zijn excuses aan: 'I'm just kidding America, you know I love you'. En het slotnummer, vlak voor de gordijnen weer dichtgaan, heet niet voor niets 'My Dad's Gone Crazy'. Aan het eind hoor je zijn dochtertje lachen en zeggen: 'You're funny, daddy'. Poppetje gezien, kastje dicht. Eminem is helemaal zo kwaad nog niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden