Review

Elektrificerend en vol soul

Het gaat goed met de jazz in Rotterdam. Door samen te werken met diverse podia en met de organisatie van een jaarlijks festival brengt Stichting Jazz International Rotterdam structuur in het verbrokkelde jazzaanbod in de havenstad. En daar is deze week weer een nieuwe plek bij gekomen: Theater Lantaren-Venster brengt in samenwerking met J.I.R. voorlopig elke vrijdagavond jazz op de planken. Altsaxofonist Greg Osby en zijn kwintet deden de aftrap in een bioscoopzaal met duidelijk zicht op het podium beneden en een goede, droge akoestiek. De avond begon met de vertoning van een korte film rond de aanschaf van de splinternieuwe Steinway. Aysha heet ze, en Megumi Yonezawa, de jeugdige Japanse pianiste uit Osby's band, was een van de eersten die haar mocht bespelen. Spaarzaam en welgemikt strooide ze met Monkiaanse en anderszins onorthodoxe akkoorden die ze losjes aan elkaar reeg met aan stride en ragtime ontleende ritmiek.

Osby (1960) wist zich omringd door jonkies: op trompet de onderkoeld, maar puik solerende Jason Palmer en een blanke ritmesectie met een soepel en met oor voor detail spelende Matthew Brewer op contrabas en een fantastische drummer die zich vastbeet in ritmische complexiteit die hij met een enorme drive en gevoel voor swing te lijf ging (Thomas Crane, onthoudt die naam!). De band gaf een eenmalig optreden om stukken van een binnenkort op te nemen cd aan de publieksproef te onderwerpen. De mensen leken het erover eens dat de pluim toebehoorde aan de band en zijn altist, die met een droge, vrijwel vibratielo-ze toon zijn typische Osby-stijl neerzette: elektrificerend en vol soul. Altsaxofonisten zijn nogal eens geneigd met geforceerd scheuren of ronken de klank van hun instrument 'op te blazen'. Osby blijft echter dicht bij de natuurlijke karakteristieken van zijn altsax. Over de jaren cultiveerde hij een muzikale syntaxis waarbij melodische volzinnen plaatsmaken voor een schetsmatige suggestie van richting in hoekige composities. Natuurlijk is dat heel doordacht, maar zo klinkt het niet. Mede door de pure klank van de akoestische settings waaraan hij verknocht lijkt, krijgen karakter en gevoel alle ruimte. En die komen het best tot hun recht op een goed geoutilleerd podium; een cd blijft, zeker in de jazz, toch altijd een beetje een kunstgreep.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden