Review

'Elektra' blijft wonderlijk overeind in Spanga-weiland

Opera Spanga, Spanga Festival Orkest, solisten olv David Levi met ’Elektra’ van Richard Strauss in een regie van Corina van Eijk op 15/8 in Spanga. Herhalingen op 18, 20, 22, 24 en 26/8. www.operaspanga.nl

Je moet maar durf hebben. Als je Richard Strauss’ kolkende eenakter ’Elektra’ (1908), berucht om zijn kabaal en decibellen, ensceneert in een Fries’ weiland met uitgegraven orkestbak waar nauwelijks dertig musici in passen, dan heb je lef. Of last van overmoed, zoals anderen wellicht zullen zeggen.

Hoe dan ook, Corina van Eijk heeft lak aan conventies en zogenaamde beperkingen. Als leidster en regisseur van Opera Spanga daagt zij al 20 jaar uit, provoceert zij de goegemeente met voorstellingen die soms op het randje, meestal er ver overheen gaan. De ’Elektra’, die zaterdagavond in première ging, is echter alleen een provocatie, omdat Strauss’ machtige partituur, geschreven voor meer dan honderd musici, nu gespeeld wordt met nog geen derde van dat aantal.

Bij die bedenkelijke orkestrale indikking maakte Van Eijk een conventionele enscenering (inclusief ongewenste en vervelende pauze), waarin gefocust werd op de personages en niet op fratsen en grollen. Van Eijk heeft wel haar eigen Spanga-publiek tegen zich, omdat dat om het minste of geringste in de lach schiet. Een operazangeres die een sigaretje opsteekt, of dronken over de bühne waggelt? Hilariteit alom. Een koelbloedige afrekening? Lachen man! Men kletst in Spanga op de houten bankjes door de muziek heen en lijkt, ondanks de zwaarte van de opera, het gevoel van een lekker avondje uit niet te willen opgeven.

Van Eijk werkt die houding zelf wat in de hand, omdat ze het af en toe toch niet kan laten om ineens iets geks uit te halen, zoals de moord op Klytemnestra, die er hopeloos klungelig uitziet. Maar het moet gezegd: de regie snijdt deze keer hout, zit vol met vondsten, zoals Elektra die steeds haar stappen uittelt, zodat ze de begraven bijl kan vinden waarmee haar moeder vermoord moet worden. De scène op de wip van Elektra en haar teruggekeerde wrekende broertje Orestes is van een aandoenlijke, kinderlijke ontroerendheid.

Dat komt mede door de inzet en de vocale overgave van Francis van Broekhuizen (Elektra), die in deze instrumentaal uitgeklede versie met verve een rol kan zingen die eigenlijk voor haar te zwaar is. Vanwege het uitgedunde orkest hoeft ze haar stem niet op te pompen en kan zij redelijk gemakkelijk de klippen in de partituur omzeilen. Maaike Widdershoven (Chrysothemis) zingt met al even veel energie en straling. Van de overige zangers kan dat helaas niet altijd gezegd worden, en dat is in het geval van Klara Uleman (Klytemnestra) tamelijk desastreus.

In het orkest mis je natuurlijk een hele hoop. De opkomst van Klytemnestra is, vergeleken met het orkestrale gekkenhuis dat Strauss daar ontketent, maar een tam gebeuren. En toch blijft de partituur onder dirigent David Levi overeind. Een wonderlijk avondje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden