Review

Eindhoven smult van een extatische Buribayev

Anthony Fiumara

Het Brabants Orkest met Nicola Benedetti (viool) olv Alan Buribayev, vr 10/10 in Muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven. Werk van Rachmaninov, Szymanovski, Prokofjev. Uitzending Radio 4: di 14/10 om 13.00 uur.

Vorig jaar april debuteerde de jonge Kazach Alan Buribayev (1979) bij Het Brabants Orkest (HBO) met een uitvoering van Mahlers Vierde symfonie. De samenwerking met HBO was zó succesvol, dat hij in oktober van datzelfde jaar al een contract als chefdirigent op zak had. Zaterdag was zijn debuut als kersverse chef

Buribayev maakte meteen werk van zijn voornemen hier meer Oost-Europese en Russische muziek te laten horen. Behalve een donker gekleurd ’Dodeneiland’ van Rachmaninov stonden ook twee minder bekenden op het programma: de Zevende symfonie van Rachmaninovs landgenoot Prokofjev, en het Eerste vioolconcert van de Pool Szymanovski. Geen dagelijkse kost voor de gemiddelde concertganger, in een al even onalledaags gedreven dialoog tussen dirigent en orkest.

Als je hem zaterdag zo bezig zag, begreep je precies wat Buribayevs Brabantse x-factor was. De jonge dirigent communiceerde zijn muzikale ideeën met natuurlijke overtuiging naar het orkest. En naar het publiek, door de orkestflanken regelmatig met extra vuur aan te moedigen, daarbij de zaal deelgenoot makend van zijn extatische gelaatsexpressie. De bezoekers vonden het prachtig.

Het concert legde een weg af van donker naar licht. De week beginnende lage strijkers en blazers in Rachmaninov die Buribayev in een waanzinnig strakke boog liet stijgen en aanzwellen tot een reeks krachtige climaxen: grote klasse. Ook als begeleider van de bloedmooie, -jonge en bovendien -stollend spelende Schotse violiste van Italiaanse afkomst Nicola Benedetti (1987) viel Buribayev op door zijn vloeiende dialogen met soliste en orkest.

Benedetti won met haar uitvoering van het eigenzinnig gekozen Vioolconcert van Szymanovski in 2004 de BBC Young Musician of the Year Competition. De intelligent spelende violiste heeft een fluitachtig zingende toon die ze van mild en zacht naar potent kon sturen in het beurtelings grillig-lyrische concert.

De transparante Zevende van Prokofjev klonk niet helemaal strak en precies, maar door het enthousiasme van de jonge Kazach kwam de boodschap ’life is beautiful’ glorieus over het voetlicht. Over Prokofjevs optimisme-ondanks-alles vertelde de al even gelukkig ogende Buribayev na het daverende slotapplaus. Hij had nog een toegiftje in petto: het voor de Russische communisten geschreven alternatieve slot van de symfonie. Geen stilstand in hemelse klokjes, maar een heus ’bratata-boem!’, als klinkend uitroepteken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden