TV-ColumnMaaike Bos

Eindelijk spreekt de koning ons op televisie toe

Beeld ANP

Het was wat stil aan het ­koningsfront. Er druppelden wel berichten binnen dat koning Willem-Alexander zorginstellingen belde en het personeel een hart onder de riem stak. Woensdag applaudisseerde het ­koninklijk gezin voor de #zorghelden, zagen we via Facebook.

Een echt woord van hem had ik best graag eerder willen horen. Niet om ­beleid uit te leggen, zoals Rutte, maar om ons te helpen herinneren waarvoor we die quarantaine volhouden.

Als een koning zijn medeleven ­betuigt, is het alsof het hele land dat doet – de republikeinen daargelaten.

Als Máxima glimlacht en zwaait, voelt het stiekem alsof de oppermoeder je ­bemoedigend toewuift. Het is een ­manier om je gezien, gehoord en ­begrepen te voelen.

Nu familie en vrienden opeengepakt op hun verdieping in de stad klagen over luidruchtige buren, over kinderen die tegen de muren op lopen of over eenzame avonden, vragen ze zich af of een afspraakje niet toch kan. Of een ­gezamenlijke wandeling niet toch kan eindigen in een maaltijd samen. Als Willem-Alexander ons dan kan helpen om niet te bezwijken en de sociale ­isolatie serieus te (blijven) nemen, dan is dat winst. Goed dus, dat de koning ons eindelijk toesprak, zo voor het weekend.

Hij koos dezelfde tijd als Rutte: ‘het ­officiële zevenuurtje’, maar waarom niet elke week zoiets, een moment van warmte tussendoor? Helaas was de live uitzending te laat voor dit stukje, dus inhoudelijk kan ik er niets over zeggen. Maar steun is welkom in vele vormen.

Onze nationale knuffelneuropsycholoog

Op tv bekijk ik alles nu met andere ogen. Turkish Airlines adverteert nog steeds met zo’n vakantie vol horeca-­uitspattingen – stom. En het spijt me, maar voor de nieuwe Nijntje-reclame die aandacht vraagt voor sikkelcel­ziekte, heb ik even geen aandacht.

Andersom is het bizar dat Frans ­Bauer net nu zijn programma ‘Goed voor elkaar’ (’s woensdags bij RTL4) maakt, waarin mensen de hulpdiensten bedanken die hen hebben gered. Ook het programma ‘Erik Scherder laat zich niet kisten’ (EO), van onze nationale knuffelneuropsycholoog, heeft opeens raakvlakken. Hij heeft zelf allerlei angsten – voor vliegen, falen, enge ziektes en de dood – en wil beter leren omgaan met tegenslag. Precies dat hebben we nodig nu. Aflevering drie, afgelopen donderdag, ging over afscheid nemen. Hij leerde van een uitbehandelde longkankerpatiënt hoe goed afleiding is, ­bewust genieten van familie, dingen ­afronden. “Als je nog iets tegen je vader wilt zeggen, dan moet je het nu doen”, zei Tom de Bruijn vier dagen voor zijn dood. Ik moest denken aan die Italiaanse coronadoden die alleen telefonisch afscheid hadden mogen nemen.

Hij sprak ook surfdude Willem Hooft, die na een motorongeluk in een rolstoel kwam en afscheid moest ­nemen van zijn toffe leven. Hij leerde loslaten en leerde alternatieven zoals kitesurfen op een zitboard. Scherder zag hem boven zee vliegen en werd ­euforisch. “Wat er niet al gebeurt in dat brein”, riep hij. De verwachting brengt dopamine, het lukken zelf geeft opiaten af. “En bij ons is precies hetzelfde aan de gang”, jubelde hij. “Alle hersenen zitten nu in een grote geluksfase!”

Is dat wat helpt? Laten we dan allemaal ontroerende en hartverwarmende tv en films gaan kijken, dan komen we er wel doorheen.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden