Review

Eenzame Aziaat tussen Amerikaanse gangsters

Gangsters die met spelletjes de tijd verdrijven, blijven ook in zijn eerste Amerikaanse film een handelsmerk van Takeshi Kitano. Zoals de verbannen yakuza zich in 'Sonatine' op het strand vermaakte met een schijngevecht met vuurpijlen, zo amuseert de Japans-Amerikaanse gang in de kille buitenwijk van Los Angeles zich met kaarten, dobbelen, het vouwen van vliegtuigjes en zelfs het afsluiten van weddenschappen over de vraag of er meer mannen dan vrouwen op straat langs zullen lopen. Meer nog dan bij de beelden van afgesneden vingers en rituele zelfmoorden komt tijdens de scènes van zulk verveeld tijdverdrijf hun onverschilligheid en nihilisme naar voren.

Na zijn komische uitstapje met de road-movie 'Kikujiro' keert Kitano hier dus weer terug naar zijn specialiteit, het misdaadgenre, en zelf speelt hij Aniki, de eenzame held die als enige de oude waarden van trouw en compromisloos fanatisme belichaamt, waarmee hij nauwelijks van zijn eerdere rollen is te onderscheiden.

Verstoten door zijn clan in Tokyo, vertrekt hij naar de Verenigde Staten en zoekt er zijn bloedbroeder op die er zich met een paar vriendjes als kleine drugdealer in leven houdt. De oudere broer neemt de leiding van het clubje meteen over, en in wat nog het meest van een monumentale, georkestreerde zelfmoord heeft zoekt hij de confrontatie met alle maffiosi uit de stad.

In tegenstelling tot zijn collega's uit Hong Kong, zoals Tsui Hark en John Woo, is Takeshi er moeiteloos in geslaagd zijn werkplek naar Hollywood te verplaatsen zonder zichzelf tekort te doen in de strijd met studio's en distributeurs. Weliswaar heeft het uitbundige kleurenpalet dat in zijn recente Japanse producties overheerste plaatsgemaakt voor het kale zonlicht van L.A., maar in het ook door hem geschreven en gemonteerde 'Brother' overheerst onmiskenbaar zijn eigen ritme. In de lange stiltes, de minimalistische cocktailjazz van huiscomponist Joe Hisaishi en de glazige staar waarmee Aniki om zich heen tuurt, is geen compromis te bespeuren.

Eerder is Takeshi Kitano als gangster Aniki te veel hetzelfde personage dat we kennen, en wordt hij met zijn tot nieuwe extremen doorgevoerde zwijgzaamheid tussen de uitbundigere Amerikanen bijna een karikatuur van de ondoordringbare Aziaat. Waarbij ten slotte de gedachte zich opdringt dat de film 'Brother' een volmaakte Kitano-imitatie is, met het statische camerawerk en de afwisseling van gewelddadige explosies en meligheid van zijn eerdere films, maar zonder dat de regisseur hier de tragiek uit 'Hana-bi' of 'Violent Cop' kan oproepen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden