null Beeld
Beeld

Tv-columnMaaike Bos

Een weekend van sneeuw, Franse chansons met Snollebollekes en The Nest

Zaterdagavond gebeurde er wat. De sneeuwjacht loeide om het huis en op de buis raakten Matthijs van Nieuwkerk en Rob ‘Snollebollekes’ Kemps bevriend, bij Matthijs gaat door. Gedeelde liefde: Franse chansons. Zou zomaar kunnen dat daar een gezamenlijk reisje naar Parijs uit voortvloeit voor een chansons-documentaireserie, zoals Van Nieuwkerk openlijk flirtte. Verlangen naar een wereld die weer opengaat.

Ondertussen dacht ik terug aan de ­dramaserie die vrijdag indruk maakte: BBC-serie The Nest bij detectives-omroep KRO-NCRV. Niets in deze vijfdelige serie bleef in het zwart-witschema.

Het verhaal gaat over grenzen die ver­vagen wanneer mensen geen kind kunnen krijgen; wanneer het leven minder maakbaar blijkt dan gedacht. Het welgestelde echtpaar Emily en Dan Docherty heeft een geweldig huis aan een loch bij Glasgow, goedlopende carrières en geld zat, maar een kind is niet te koop. De ivf-embryo’s zijn ­bijna op en het draagmoederschap van Dans zus Hilary loopt uit op een miskraam. Wat kan er nog met hun allerlaatste ivf-embryo, vragen ze zich in paniek af.

Duister verleden

In diezelfde week raakt Emily een meisje met de bumper van haar zwarte Range ­Rover. Ze brengt de complexe Kaya McDermott (18) uiteindelijk met gewonde knie naar het ziekenhuis, waar hun paden zich door toeval nogmaals kruisen en Kaya ­Emily’s onvervulde kinderwens ontdekt. Uiteindelijk biedt het meisje Emily haar baarmoeder aan.

Een achttienjarig probleemkind met verdwenen identiteitspapieren als draagmoeder – ze weten dat het niet goed zit, maar gaan er toch voor en bieden haar een halve ton euro in het vooruitzicht: “Zij helpt ons, wij helpen haar”. Langzaam ontvouwt zich Kaya’s duistere verleden, tegelijk met de vraag: verdient ook dit kind niet een tweede kans? De steenrijke investeerder Dan ­Docherty leek zelf ook ooit voor galg en rad op te groeien in Glasgows suburbs en wist zich op te werken uit de armoede.

De Schotse actrice Mirren Mack (Sex Education), die Kaya speelt, weet subtiel de nervositeit van een psychisch beschadigde tiener te combineren met de open blik van het kind dat nog droomt van een grootse toekomst. Ondanks Kaya’s grillige gedrag – weer geheel begrijpelijk gemaakt vanuit haar gevoel van kwetsbaarheid – wil je graag geloven dat dit goed kan komen, ook al is het lopen op de rand van de afgrond.

Kan ze de druk aan?

In Nicole Taylors scenario zijn de karakters al gelaagd, maar in de serie als geheel dragen de andere verteltechnieken daar nog verder aan bij. Het onvervalst Glasgowse ­accent maakt het geheel meer geaard. Op de dronebeelden doet deze grootste stad van Schotland een beetje aan Rotterdam denken; ruig én toekomstgericht. Locaties ­komen rauw of gelikt in beeld al naar gelang de situatie daar om vraagt.

Zoals er niet één stijl van filmen en locatiekeuze is, zo zijn de personages ook niet eenduidig. De sympathie jojoot van Dan naar Emily naar Kaya en terug. Hoe succesvol de selfmade boy en de fijnbesnaarde ­muziekdocent en dirigent Emily ook zijn, zij krijgen het leven evenmin in de schoot geworpen. Kaya krijgt het nu juist wel, een baby en geld in de schoot, maar het is afwachten of zij de druk aankan of (weer) door het lint gaat.

Volkomen begrijpelijk dat de Britten zeurden om een tweede seizoen.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden