Tv-columnMaaike Bos

Een warm en sympathiek initiatief van Jeroen Pauw. Maar nóg meer corona?

De eerste aflevering van ‘Pauw komt binnen’, in het Radboudumc.Beeld BNN-Vara

Het was vertrouwd met ‘Pauw’, zondag. En ook weer niet. Jeroen Pauw met een beschermpak op de Covid-19-ic-afdeling van het Radboudumc; zijn microfoon wat onwennig in de hand. Pauw met mondkapje en trainingsjack aan bij het ic-artsenoverleg. Pauw tussen de patiënten.

Hij had geklaagd dat hij sinds 1989 ongeveer dagelijks aan dé tafel zat waar heel Nederland wilde zitten, maar zelf niet buiten kwam. “Ik wacht in de studio als een moeder met de thee totdat de anderen, die wél ergens bij zijn geweest, komen vertellen hoe het in de wereld was”, zei hij in ‘5 Jaar later’.

In de aftrap van zijn nieuwe wekelijkse talkshow ‘Pauw komt binnen’ was hij meteen zelf ergens, namelijk in dat ziekenhuis waar hij ook op de ic-afdeling mocht kijken. Hij praatte met mensen die normaal niet naar zo’n studio komen, hetzij omdat ze niet kunnen – te ziek of ‘te gedetineerd’, want hij wil ook naar gevangenissen toe – hetzij omdat ze normaal gesproken niet snel zullen bovendrijven op gastenlijstjes. Nu hij zijn tafel meeneemt naar waar de verhalen zich afspelen, kan hij meer mensen over zo’n onderwerp aan het woord laten dan die ene hoofdarts en die uitgesproken patiënt.

Zondag stond de nieuwe tafel (die een beetje op een wc-bril lijkt) in de hal van het ziekenhuis, en sprak hij met mensen van alle kanten over corona. De jonge moeder wier man (36) op de ic belandde. De drie zussen die hun vader en moeder aan corona verloren. De mensen wier operaties zijn uitgesteld, en afdelingshoofd ic Hans van der Hoeven, die vragen over intensive care en uitgestelde zorg rustig beantwoordde.

Een warm en sympathiek initiatief

Een warm en sympathiek initiatief van Pauw, dit programma. Het geeft meer mensen kans om zo’n goede interviewer te treffen. Maar hoe welwillend ik ook was, er schoten ook andere gedachten door m’n hoofd.

Waarom nou beginnen met dít onderwerp? Ik voelde weerzin, dacht het allemaal al te weten op wat nieuwe details na. Bovendien was de setting in die hal met slangetjes, ziekenhuisbedden en desinfectiespul in beeld gewoon lelijk. Je moet als kijker wel een krap uurtje in die sfeer willen verblijven; misschien kunnen herkenbare, mobiele decorstukken helpen.

Ook die veertig minuten over één onderwerp praten is wennen, zeker als je al zoveel aspecten van het verhaal kent. En ten derde: de plek waar hij na het voetbal, over twee weken, neerstrijkt is: een verpleeghuis. Wéér het verhaal over coronagevolgen. Weer mensen in bedden. Lastig.

Maar dan het volgende. Ik ben al eerder fel geweest over programma’s die net begonnen. Het derde seizoen ‘Klem’ is inmiddels bloedstollend. ‘M’ is toch een vertrouwd gevoel aan te worden. En Waldemar Torenstra bleek een diesel op zijn motor, want zijn ‘Ondersteboven van Afrika’ levert inmiddels echt wel nieuwe verhalen op over moderne Afrikanen die traditie en vooruitgang proberen te vermengen, zoals in een initiatieritueel van een jonge, geschoolde vrouw. Ik kijk het nu met aandacht en soms plezier.

Kortom, ik weet dat je een programma niet kunt beoordelen op aflevering één. Je verwacht alleen wel een binnenkomer met een klap. Dat doet ‘Pauw komt binnen’ wel met zijn kwaliteit – Jeroen heeft alles onder controle en raakt precies de goede snaar –, maar de onderwerpkeuze kan verrassender.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden