Review

Een wandelende apocalyps in de Ierse heuvels

Het is geen Hamlet, maar Shakespeareaans gewicht krijgt hij wel, sociopaat Neal (Darren Healy), die uit de gevangenis van Dublin wordt gezet omdat zijn tijd er nu eenmaal op zit. Een wandelende apocalyps is Neal. Hij vloekt en tiert, slaat en moordt, en verkoopt dit gedrag met defaitistische wijsheden, die het wellicht goed zullen doen bij levensmoede Ieren. Zijn destructieve neigingen worden door regisseur Paul Tickell en Nederlands producent Kees Kasander van een passend 'decor' voorzien: een ex-vriendinnetje met baby, een teleurgestelde lesbische moeder en een alcoholistische vader die Neals naam vergeten is. Plus twee halfzusjes: een gehate en een verafgode. Het citaat van dichter Rimbaud dat de film uitleidt, over wanhoop en zelfdestructie, moet de angry young man nog meer romantische diepgang geven.

Vanaf het eerste begin van 'Crush Proof' is de gekwelde maar vooral kwellende Neal onprettig gezelschap, voor zijn bende van paardenvrienden -jongeren die te paard door de Ierse heuvels zwerven en net als Neal behalve hun paard weinig te verliezen hebben-, maar ook voor de toeschouwer. David Tinkell haalt bij Neals eerste vechtpartij beeld en geluid uit elkaar, als om je in zijn koortsachtige brein te trekken, maar daar houdt hij weer mee op voordat het enig effect heeft. De rest van de film kijk je het Grote Stampvoeten vooral meewarig aan. De jonge Ierse acteurs zijn uitstekend, dat is het probleem niet, maar het duurt toch te lang voordat hun voorspelbare neergang een feit is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden