Filmrecensie Doctor Sleep

Een vervolg op ‘The Shining’ kan alleen maar fout gaan, en dat ging het

‘Doctor Sleep’. Niets van de waanzin uit het origineel. Niets van de paranoia. Niets van de horror.

Doctor Sleep
Regie: Mike Flanagan
Met Rebecca Ferguson, Ewan McGregor, Jacob Tremblay
★☆☆☆☆

Toegegeven, een regisseur die een vervolg op ‘The Shining’ maakt, heeft lef. Een vervolg maken op een monumentale film, nota bene van Stanley Kubrick, een briljante filmmaker over wie we nog steeds niet zijn uitgepraat, die in de filmhemel ongetwijfeld naast Hitchcock op z’n troon zit, is een bewonderenswaardig avontuur. Het is ook een zelfmoordmissie. Want het kan eigenlijk alleen maar fout gaan. En dat ging het.

Zelfs als je nooit naar de bioscoop gaat, ben je ergens in je leven dat beeld tegengekomen van Jack Nicholson die met een bijl door de badkamerdeur komt zetten, z’n waanzinnige kop door het gat steekt en ‘Heeeeere’s Johnny’ schreeuwt. Nou, dat is The Shining. Hoe kun je die film, die onvergetelijke verbeelding van het niet altijd heldere onderscheid tussen creativiteit en waanzin, recht doen met een vervolg?

Het verhaal van ‘Doctor Sleep’ speelt jaren na de dramatische gebeurtenissen in het Overlook Hotel, het ingesneeuwde berghotel met z’n onfortuinlijke après-ski, waar schrijver Jack Torrance z’n gezin probeerde te vermoorden. Een volwassen Danny Torrance, het zoontje van toen, probeert nu zo onopvallend mogelijk te leven in een non-descript stadje ergens in Amerika. Hij bezit namelijk een speciale kracht, de shining, en er blijkt een occulte terreurgroep te bestaan die jaagt op mensen met die speciale energie.

Is dit de toekomst van klassiekers?

De hele film is gebouwd rond het kat-en-muisspel waarin Danny en andere goede zielen proberen te ontsnappen aan deze cultus van de Ware Knoop, een soort zielzuigende zombies die er fris en jong uit blijven zien zolang ze de energie uit andere zielen kunnen zuigen.

Met andere woorden: onzin die niks te maken heeft met de waanzin en paranoia van The Shining, de bestaansreden van Kubricks film. Het is alsof je van Dostojevski’s ‘De Idioot’ een klucht maakt, zonder ook maar iets te doen met de spirituele en morele thema’s uit het origineel. Of een pornofilm maakt van ‘Wuthering Heights’. Of een virtuele toeristische rondleiding door het San Francisco van Hitchcocks ‘Vertigo’.

Waarom zou je dat doen? Zo reduceer je Kubricks film tot de eerste de beste achtervolging. Wat Kubrick bovendien meesterlijk deed, was de gekte heel geleidelijk introduceren: de kamers en de gangen steeds benauwder laten voelen, de Ander steeds vreemder laten worden, tot en met die duizenden liters bloed die vanuit de liften de gangen in sloegen en de totale gekte aankondigden.

Niets van die kruipende en naderende waanzin is voelbaar in Doctor Sleep. Niets van de paranoia. Niets van de horror uit het origineel.

Maar de film mag wel parasiteren op de reputatie van The Shining en dat stemt somber. Is dit de toekomst van klassiekers? Dat ze verpatst worden aan de hoogste bieder die er een schim van het origineel van maakt?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden