KLASSIEK & ZO

Een uitermate ontroerende voorstelling in Parijs

‘Il primo ­omicidio’, over Kaïn en Abel, in het Parijse Palais Garnier. Beeld Bernd-Uhlig

Heftig weekendje Parijs was het. Na het rumoerige oproer vrijdagavond in de Opéra ­Bastille voor Dmitri Tsjerniakovs visie op de opera ‘Les Troyens’, ben ik op zaterdagochtend maar even naar het graf van Hector Berlioz gelopen. 

Zou hij zich daarin hebben omgedraaid na zo veel onbegrip voor zijn magnum opus? Alles leek hetzelfde op dat prachtige kerkhof van Montmartre. Na het pandemonium van een uur of tien eerder, was het hier weldadig rustig. Voor bokkig omwentelen heeft Berlioz trouwens weinig ruimte, omdat zijn twee echtgenotes, de actrice Harriet Smithson en de zangeres Marie ­Recio, in hetzelfde graf liggen. Even verderop heerste ook al serene rust op dat rare Square Berlioz, met dat gekke beeld van hem middenin een speeltuintje. Kindertjes klommen als vanouds op de sokkel en vlijden zich tegen Berlioz’ benen aan.

Verderop in de stad was nieuw ­rumoer. De zoveelste gele-hesjes-­zaterdag. Omdat veel metrostations en straten rondom Bastille, Champs-Élysées en Place de la Concorde hermetisch waren afgesloten, was het een hele toer om in het Théâtre des Champs-Élysées te komen. Lopen ging nog het best. Over vreemd lege brede avenues waar normaal altijd verkeer raast. Maar het concert van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, dat al jaren een residentie verzorgt in het roemruchte Parijse theater, ging gewoon door. Sjostakovitsj’ Eerste vioolconcert zoals gespeeld door Sergej Katsjatrian was fenomenaal, de Zesde symfonie van Prokofjev eveneens. Alles met groot inzicht gedirigeerd door Valeri Ger­gjev.

Kaïn en Abel

Het weekend Parijs was begonnen met een bezoek aan de oude Opéra, het Palais Garnier. Daar zette Romeo Castellucci, die andere internationaal gelauwerde en tegendraadse regisseur, een oratorium van Alessandro Scarlatti op het toneel. Dat de Parijse opera in een weekend zowel Tsjerniakov als Castellucci in huis heeft, zegt wat over de finan­ciële slagkracht van het gezelschap. Castellucci’s enscenering van ‘Il primo omicidio’ (De eerste moord), verhalend over Kaïn en Abel, past in een trend waarin van oratoria heuse opera’s worden gemaakt. Op dit moment is bij De Nationale Opera bijvoorbeeld Vivaldi’s ‘Juditha Triumphans’ als ‘echte’ opera te zien.

De eerste moord van de mensheid spreekt natuurlijk erg tot de verbeelding. In prachtige, Rothko-achtige beelden toverde Castellucci een mooie omgeving tevoorschijn, waar de broers offeren en waar alleen Abels rookpluim tot in de hemel walmt. Als in de tweede akte de daadwerkelijke moord plaatsvindt – we zijn inmiddels op Kaïns vruchtbare, groene akker – verdwijnen de volwassen zangers van het toneel. Zij keren terug in de orkestbak om daar hun rol verder te zingen, terwijl op de bühne mimende kinderen hun personages acterend overnemen.

De onschuld van kinderen, schitterend bedacht en uitgewerkt. Op het toneel ontstaat een onaangename wereld die we kennen uit William Goldings ‘Lord of the Flies’, waarin kinderen met bebloede handen rondlopen. Het was een uitermate ontroerende voorstelling, magnifiek gedragen door het Belgische B’Rock onder leiding van René Jacobs en een paar fraaie zangers. Jacobs, orkest en solisten zullen Scarlatti’s ‘Il primo omicidio’ op 2 maart uitvoeren in de NTR ZaterdagMatinee. Daar gewoon als oratorium, zonder kindertjes.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden