Dansrecensie

Een theatrale koortsdroom en een intelligente estheet op Cadance

‘Cantata’ van Stephen Shropshire. Beeld Rob Hogeslag

DANS
Cadance Festival
Stephen Shropshire, Cantata ★★★★☆
Dunja Jocic, The Protagonist ★★★☆☆

De enige overeenkomst tussen ­Stephen Shropshire en Dunja Jocic is dat beide choreografen tijdens de Nederlandse Dansdagen de twee ­belangrijkste dansprijzen in de wacht hebben gesleept. De manier waarop ze met dans bezig zijn, is verder zó verschillend dat je als ­toeschouwer in twee verschillende werelden stapt.

Dat dans zo gevarieerd kan zijn, ­besef je tijdens het Cadance Festival voor moderne dans in Den Haag, waar zowel Shropshire als Jocic hun nieuwe producties presenteren. Shropshire is de intelligente estheet, die dans maakt die aangenaam is om te zien, en ervoor zorgt dat elke beweging de puurst mogelijke zeggingskracht heeft.

Als een dolle

Jocic grossiert in beelden en laat haar dansers aan de hand van de ­uitzinnigste associaties als een dolle losgaan in een theatrale koortsdroom.

‘Cantata’ is niet zo krachtig als Shropshire’s vorige, prijswinnende productie, maar laat zien dat zijn dans voor fijnproevers is. Twee dansers en een danseres vormen steeds veranderende constellaties. Zo leidt de ene danser de ander als marionet, terwijl de beweging van de derde danser wordt gespiegeld. Gedetailleerd als gebarentaal en zonder opsmuk, er is geen decor en de dansers zijn in hun trainingskloffie. Shrop­shire’s lijnenspel valt op: rond, dan weer hoekig, soms balancerend met het ene been over het andere, als in een yogapositie.

De serene kwaliteit zit ’m ook in de concentratie van de dansers: soms nemen ze even pauze om de anderen in zich op te nemen. De combinatie van het electro-soundscape van Thom Willems en Bachs cantate ‘Ich habe genug’ heeft iets magisch maar voelt ook vanzelfsprekend.

Bloemetjesjurk

Dan is ‘The Protagonist’ van Dunja Jocic is van een ander laken een pak. De muziek heeft ook hier een dragende rol. Componist Harry de Wit grasduint in bloemetjesjurk door zijn laboratorium van klankmakers: bellen, schalen, blokken – het klinkt als een moderne versie van een kabuki-orkestje uit het traditionele Japanse theater. De dansers lijken ook wel wat op Japanse mangapoppetjes met hun veelkleurige outfits, vers uit een onlinegame ­geslopen.

De teksten (Barbi Marcovic) zijn grotendeels onverstaanbaar, maar wát je hoort, suggereert veel: een personage wil detoxen van de virtuele wereld, maar raakt juist steeds meer gevangen in haar computer en smartphone. We zien dansers als rondspartelende bits en bytes, die geestige commentaren bij ‘foodporn’ op Instagram scanderen: ‘Carbs are not the enemy!’ Er komen memes voorbij van heupwiegende social media-kanonnen als Kanye West en Kim Kardashian, een danseres zit vast in een lus van gifjes, almaar knipogend, tot in de eeuwigheid. Waar het allemaal naartoe gaat, doet er niet zoveel toe. Het is gedurfd en best vermakelijk.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Lees ook:

Cadance toont de breedte van de moderne dans, met goede en matige performances

Festival Cadance in Den Haag is een graadmeter voor wat er speelt in de moderne dans. En het kan vriezen en het kan dooien, bewijst de openingsavond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden