Review

Een spierwit katoenen T-shirt als pantser in bed

De Franse scenariste en regisseuse Catherine Breillat snijdt met haar zesde speelfilm 'Romance' zeker een interessant en gevoelig thema aan: de Werdegang van een jonge vrouw die opgesloten zit in een relatie waarin de lichamelijke liefde is verdwenen. Het is een complexe problematiek waar relatietherapeuten tegenwoordig een goede boterham aan verdienen.

Belinda van de Graaf

Over de reden waarom Paul niet langer geïnteresseerd is in het lichaam van Marie, wordt in de film slechts summier bericht. Het heeft te maken met gewenning, zo leren we, en dus hult Paul zijn torso voor het slapen gaan in een spierwit katoenen T-shirt, een soort pantser waarmee elke verleiding kan worden geweerd. Paul is echter niet de hoofdpersoon van 'Romance', dat is overduidelijk Marie, in het dagelijks leven een onderwijzeres op een lagere school, in het privé-leven een afgewezen geliefde wier eigenwaarde een stevige knauw krijgt en wier emotionele ontreddering verstrekkende gevolgen heeft.

Hongerend naar lichamelijkheid gooit ze haar lichaam te grabbel, aan een welwillende kroegbezoeker met mega-erectie (waarvoor de Italiaanse porno-acteur Rocco Siffredi dienstdoet), aan een aardige, oudere schoolmeester met voorkeur voor sadomasochisme (mooi vertolkt door acteur-veteraan François Berleand) of gewoon aan een willekeurige voorbijganger in een willekeurige steeg.

De Franse Marie herinnert daarmee aan twee andere dwalende vrouwen, zoals verbeeld in Amos Kolleks 'Sue' en Lodge Kerrigans 'Claire Dolan', films die geen échte fellatio's, échte erecties, échte knevelingen en bizarre seksuele fantasieën nodig hadden om intens en levensecht te zijn. Sterker nog, 'Romance' is het toonbeeld van maniërisme: artistiekerig qua vormgeving en gekunsteld in de manier waarop de gedachten van de hoofdpersoon eerder in een dagboek (lees: Breillats gelijknamige roman) zijn vervat, om nu via een eeuwig aanwezige, tamelijk potsierlijke voice-over uitgestort te worden. Het is de stem van een wraakzuchtige feministe met een huiveringwekkend dédain voor mannen die slechts uit zouden zijn op veroveringen.

Breillat dekt zich wel in, door in de allereerste scène van haar film het gezicht van Paul wit te schminken en daarmee te wijzen op het theatrale, operateske en dus ook tamelijk overtrokken karakter van haar vertelling. Het einde van de film is ook plots gedraaid als een soort gothic horror, met een subtiele verwijzing naar het vampier-genre waarin het kwaad niet zelden onuitroeibaar blijkt. Paul is dood, maar Marie wiegt uiteindelijk wel zijn zoon, gehuld in een spierwit katoenen T-shirtje.

Arm jongetje, denk je dan, voorbestemd om in Breillats wereld 'man' te worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden