Theaterrecensie Small Town Boy

Eén schreeuw om liefde, seks en huisje-boompje-beestje

Toneelstuk Small Town Boy. Beeld Sanne Peper

Theater
Small Town Boy
Toneelgroep Oostpool/Internationaal Theater Amsterdam
★★★★☆

Voordat de voorstelling echt begint, moet eerst die kast kapot: niks erin of eruit, je bént er gewoon. De enige actrice in het gezelschap waarschuwt resoluut. Telkens als de term ‘uit de kast komen’ valt, blaast zij op een snerpend fluitje. Dat zal ons leren.

In ‘Small Town Boy’ wordt tekeer gegaan tegen alle clichés, vooroordelen en misverstanden rondom de LHBTIQ-gemeenschap. Buitensluitende normen zitten zo ongeveer in het denken ingebakken. Daarvan loskomen is een dagelijkse strijd. Onbewust vaak.

Neem bijvoorbeeld de vriendinnetjes die sommige acteurs in hun puberteit hadden of zelfs wilden hebben. Al voelde het niet natuurlijk, het sprak immers vanzelf. Humor maakt er achteraf mooie verhalen van, doordesemd wel met het benauwde denken waaraan zij zich moesten ontworstelen.

Losmaken van enghartigheid

Het stuk ontleent titel en inspiratie aan de hit ‘Smalltown Boy’ van Bronski Beat uit 1984 over een jongen die zijn bekrompen plattelandsmilieu verruilt voor de vrijgevochten grote stad. Countertenor Benjamin Abel Meirhaeghe zingt het vroeg in de voorstelling. Verpletterend sober. En dan gebeurt een wonder.

Opeens gaat het in deze voorstelling over meer dan homo, trans of queer, opeens gaat het over iedereen die zich ooit heeft moeten losmaken van enghartigheid. En ook over de ontdekking, dat niet die stad de oplossing is, maar de ruimte die je er kunt creëren om jezelf te ontplooien. Dat gaat niet vanzelf, net zomin als de liefde.

Welbeschouwd is Small Town Boy één schreeuw om liefde. Om seks, ja, ook om huisje-boompje-beestje, maar vooral om elkaar te zien, te gunnen, te ‘dragen’. En niet vanuit een groepsdenken, zoals acteur Rick Paul van Mulligen nog even de Duitse schrijver Falk Richter verwijt. Richter is zelf homo en heeft het over ‘mijn volk’.

Gedurfd én kwetsbaar

Small Town Boy is, in de regie van Marcus Azzini, een smeuïge lappendeken van realiteit en fictie, van nagespeelde filmscènes en persoonlijke verhalen. Van showy YouTube tot politiek pamflet inclusief een rede tot Rutte. Dat zo’n voorstelling veertig jaar na ‘Zus of zo’ (1979), een project over homoseksualiteit door Werkteater, nog steeds moet, is eigenlijk bizar.

Het spel is gedurfd én kwetsbaar, soms met een geestige dosis pathos, dan weer intiem op het publiek gericht. De enige franje zijn vijf sokkels met nog ingepakte standbeelden. Te onthullen rolmodellen, waar zoveel behoefte aan is?

Een overweldigend droge opsomming van de namen van veelal kunstenaars doet tenslotte beseffen dat de wereld zonder hen heel wat saaier zou zijn.

Internationaal Theater Amsterdam t/m 3 augustus.

Lees ook:

Waar blijven de gay Romeo’s en Julia’s?

In het toneelstuk ‘Small Town Boy’ beschrijft Falk Richter hoe LGBTI’ers hun plek vinden in een samenleving die hen buitensluit. Na Duitsland, Frankrijk, Tsjechië en de VS strijkt het stuk tijdens de Gay Pride neer in Internationaal Theater Amsterdam. “Het ontbreekt nog steeds aan gay Romeo’s en Julia’s.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden