klein verslag

Een scherfje van de ­Peloponnesus is genoeg om een wereld op te roepen

Een scherf, teruggevonden in de krochten van mijn bureau. Hij moet bij de verhuizing achter de laden zijn gevallen. Byzantijns, had Elli gezegd, toen ze hem destijds opraapte en aan me gaf. Elli is archeologe, Byzantium haar specialisme.

Ze was mijn chauffeur en gids op de Peloponnesus, samen met Sofia, haar vriendin. Ik had Elli gevraagd mijn gids te zijn, maar omdat het om een tocht van enige dagen ging en ze met een haar onbekende verslaggever uit Nederland zou reizen vond ze het veiliger als haar vriendin haar vergezelde. Ik had er niets op tegen.

Ik had geen van beide vrouwen eerder ontmoet. Elli was me aanbevolen door het Nederlands Instituut in Athene, waar ik toen verbleef. Een Griekse van begin dertig, die aan diverse opgravingen had gewerkt maar zonder vaste baan was. Ze kon het geld dat ik haar bood goed gebruiken. Het was nog steeds crisis in Griekenland, ook voor jonge academici.

Ze pikte me op aan een Atheens plein in een oude, witte Volkswagen Polo, met een roestkleurige motorkap. Sofia, haar vriendin, was beeldend kunstenaar en fotografe. Elli had voorgesteld dat Sofia foto’s zou maken van de plaatsen die we zouden bezoeken.

Na een korte kennismaking stapten we in de auto. Sofia achterin. De zon scheen, het was december, 22 graden, en ik was een gelukkig mens in aangenaam gezelschap, op weg naar een droomhuis aan de kust van een land­streek in het zuiden van de ­Peloponnesus, de streek van de Mani.

Patrick Leigh Fermor

Dat huis – in Kardamyli – behoorde toe aan de enige jaren eerder overleden Britse auteur Patrick Leigh Fermor; hij had het per testament overgedragen aan het Benaki-museum in Athene. Het huis werd nu bestierd door de ­huishoudster van de schrijver, ze was van mijn komst op de hoogte gesteld. Elli en Sofia kenden het werk van Leigh Fermor, hij had schitterend over hun land geschreven.

Elli wilde me op weg erheen Mystra laten zien, bij Sparta, een ruïnestad tegen een helling gebouwd, een stad die in de vijftiende eeuw heel korte tijd het fonkelende centrum was van het ondergaande Byzantium.

Mystra, Kardamyli, Vathia, het waren buitengewone halteplaatsen op die kleine rondreis; later bezocht ik met ­Elli nog de akropolis van Korinthe, ­boven op de berg. Ze had daar maandenlang aan opgravingen meegewerkt.

De mooiste plek op aarde

We waren die middag de enige bezoekers. De imposante, eeuwenoude muren met hun poorten, de omhoogslingerende paden erachter langs resten van beschavingen. Grieks, Romeins, Byzantijns, Frankisch, Ottomaans. En helemaal op de top wat verstrooide stenen van wat ooit een tempel van Aphrodite was. Ik keek over de baai, de landengte tussen de Ionische en de Egeïsche zee, en de bergen van de Parnassus en naast me zweeg Elli, er wuifde wat hoog gras, en ik dacht: dit moet de mooiste plek op aarde zijn.

We daalden weer af langs de paden, toen Elli tussen het gruis die kleine, ruitvormige scherf zag met een paar lijntjes decoratie erop. ‘Byzantijns’, zei ze. En stak hem mij toe. Het was een gebaar van genegenheid, ze moet mijn roering die ik hier ontoereikend heb ­beschreven hebben gevoeld.

Heel mijn werkkamer nog in dozen, maar een scherfje is genoeg om een ­wereld op te roepen.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. 
Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden