Filmrecensie Engel

Een prachtige, tragische versie van de laatste dagen van een verdwenen wielrenner

Fatou N'Diaye (Fae) en Vincent Rottiers (Thierry) in de film Engel (Un Ange).

Engel 
Regie: Koen Mortier
Met Vincent Rottiers, Fatou N’Diaye, Paul Bartel
★★★★☆

Frank Vandenbroucke was in de ­jaren negentig de grote belofte van het Belgische wielrennen. Maar er ging iets mis. Na een dopingaffaire in 1999 ging het slechter met de gedoodverfde kampioen. Relatieproblemen, drugsproblemen, psychische problemen en een zelfmoordpoging. Op 12 oktober 2009 werd de renner gevonden in een hotelkamer in Senegal. Longembolie. Hij had net de vorige avond een vrouw ontmoet, in de eenvoudige woorden van de wereld: een prostituee. Maar wat had zich echt in Senegal afgespeeld? Wat voltrok zich over de jaren, gestaag maar onvermijdelijk, in het hoofd van VandenBroucke?

Koen Mortiers ‘Engel’ is een prachtige, tragische versie van de laatste twee dagen van Vandenbroucke, gebaseerd op de roman ‘Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten’ van Dimitri Verhulst. Vandenbroucke heet in de film Thierry Brasfort, tot bloedens toe gespeeld door een perfect gecaste Vincent Rottiers. Het is fictie, zeggen de makers; verwar hun fantasie dus niet met de werkelijkheid. Het is fictie, misschien, maar het is ook een poging om de ziel en de eenzaamheid van een langeafstandsrenner te begrijpen. De drang naar perfectie, de hang naar het podium en tegelijkertijd de angst om daar te staan. Falen is nooit ver weg.

Noodlottige ontmoeting

Dat is wat de vrouw, Fae, en de man, Thierry, in elkaar herkenden, daar in Senegal, fantaseert de film. Dat ze hetzelfde waren. Koen Mortier is een echte filmmaker en het is jammer dat het steeds een jaar of vier duurt voordat er een nieuwe film van hem verschijnt. Hij vond de beelden om deze gedroomde, maar uiteindelijk noodlottige ontmoeting te laten zien.

Het doet pijn als Thierry Fae halverwege de film zegt te willen trouwen, kinderen krijgen, elkaar liefhebben. Hoeveel mannen hebben dat al ­tegen haar gezegd?

Het voelt als exploitatie. Van haar gevoelens, haar wezen. Ondanks haar weerstand gelooft ze hem. Het is alles wat ze wil, ontsnappen met een zielsverwant. Als ze dansen filmt Mortier haar hand op zijn schouder, een hand die hem echt aanraakt. Op het strand liggen ze later die nacht bij een vuur, hoofden tegen elkaar, starend naar de sterren. Zoet wordt het nooit, daar zorgt de schurende soundtrack voor.

Wielercultuur

Heel soms raakt de cadans verstoord als iets wordt uitgesproken dat juist al heel mooi uit de beelden sprak. Bijvoorbeeld dat Fae en Thierry hun lichamen allebei uitputten voor het plezier van anderen. Maar meestal verstaat Engel de kunst om woorden achterwege te laten. Waardoor de pijn van de personages hard en onverbiddelijk binnenkomt.

Waar fietst een dromer heen, vraag je je af. Steeds harder op weg naar nergens, in een wielercultuur vergeven van doping. Hij kwam aan in Senegal, maar daar had de finish niet moeten liggen.

Lees ook:

Vandenbroucke, man van grote woorden en daden

Aan bescheidenheid zou Frank Vandenbroucke niet ten onder gaan. Aan grootspraak ook niet, demonstreerde hij toen het nog goed met hem ging.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden