Martine Sandifort in 'Namasteetjes'. Beeld Bob Bronshoff
Martine Sandifort in 'Namasteetjes'.Beeld Bob Bronshoff

RecensieCabaret

Een overdaad aan platheden overschaduwt de prikkelende thematiek van ‘Namasteetjes’

Namasteetjes
Martine Sandifort
★★★

Ivo Nieuwenhuis

Martine Sandifort speelt het liefste lekker vet en over-the-top. Dat kan heel grappig zijn, of zelfs ontroerend, maar af en toe is het ook gewoon tenenkrommend. In de voorstelling Namasteetjes slaat de balans helaas iets te veel door naar het laatste.

Aan het acteertalent van Sandifort ligt dat zeker niet. Er zijn maar weinig mensen die met zoveel overtuiging een Achterhoekse lifecoach of een giechelig corpsmeisje kunnen neerzetten. Het energieniveau van de 51-jarige cabaretière ligt daarbij indrukwekkend hoog. Dankzij haar expressieve mimiek en een slim gebruik van het speelvlak houdt ze gemakkelijk de aandacht vast. Je zou haast vergeten dat dit pas de eerste keer is dat Sandifort, die hiervoor een duo vormde met Remko Vrijdag, solo op het toneel staat.

Het is ook niet zo dat Sandifort niks te melden heeft. De bonte stoet aan coaches, goeroes en therapeuten die in Namasteetjes langstrekt, vormt een broodnodige sneer richting de nog immer bloeiende zelfhulpindustrie. Die wordt ook in de vormgeving van de voorstelling raak op de korrel genomen. Op een groot scherm verschijnen geregeld ‘inspirerende’ videoboodschappen, als onderdeel van het ‘life changing experience event’ dat Namasteetjes zogenaamd is.

Een gapende existentiële leegte

Intussen is wel duidelijk dat achter die schreeuwerige façade een gapende existentiële leegte en veel zielenpijn schuilgaan. Het scherpst komt dit naar voren in een scène waarin Sandifort een volks type speelt, dat opgeruimd vertelt over een dagje ‘lekker tutten met de meiden’, dat uiteindelijk uitmondt in zelfbeschadiging.

De spanning tussen vorm en inhoud die een scène als deze interessant maakt om naar te kijken, ontbreekt op veel andere momenten in de voorstelling. Te vaak verliest Sandifort zich in een oud stokpaardje: het spelen van dove, spastische of anderszins gehandicapte types. Daarmee krijgt ze gemakkelijk de lachers op haar hand, maar dit soort personages voegen inhoudelijk weinig toe. Een dieptepunt vormt het ‘mongooltje’ dat is geboren in het lichaam van een transgender.

Via dergelijke imitaties en enkele opmerkingen tussendoor poogt Sandifort tevens een statement te maken over stereotyperende humor. Dat ze behalve gehandicapten ook een Thaise masseuse nadoet “kan natuurlijk echt niet”, maar ze doet het lekker toch. Dat hebben we comedians inmiddels net iets te vaak horen zeggen. Bovendien klinkt het uit de mond van Sandifort vooral plichtmatig.

De overdaad aan platheden vormt uiteindelijk de voornaamste achilleshiel van Namasteetjes. De prikkelende thematische lijn over zelfhulp en zielenpijn wordt te veel overschaduwd door eendimensionale ‘gekken’ om echt tot zijn recht te komen.

Martine Sandifort tourt nog tot en met mei 2022 met Namasteetjes, zie martinesandifort.nl

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden