Een groepsreis door China met 65-plussers: een hoop kwaaltjes maar een prachtige reis

Beeld Chris Marmier

Het is een risico, reizen met onbekend gezelschap. Freelance-journalist Anna Paans durft het aan. Maar haar medereizigers tijdens drie weken China blijken aan stoelbezetting te doen, hardhorend te zijn, ze rennen niet meer een berg op en kunnen niet tegen al te vrijpostige vragen over hun leven. Verder is het een geweldige trip.

Na een lange rit over slingerwegen door de bergen van Zuid-China zitten we op krukjes rond een tafel met een grote pan rijst in het midden. Twaalf vrouwen, inclusief onze reisleidster, en een man. De reisleidster spreekt ons geagiteerd toe: kennelijk was een van de kamers in het vorige hotel wel heel slordig achtergelaten. Discipline is wat ze wenst.

Drie weken zal de reis duren. China is bijzonder. Ik geniet van de geweldige uitzichten, de vriendelijke mensen, de allerliefste kleine kinderen, de bijzondere kleding die overal te koop is. Handgemaakte wijde broeken, T-shirts met leuke opdrukken en geplisseerde rokken. Op straat worden vooral wijzelf vaak gefotografeerd. We worden bekeken als buitenaardse wezens.

Bijna iedereen heeft iets

Met de reisleidster en het gezelschap is het niet altijd even makkelijk. De meesten van ons, inclusief ikzelf, zijn boven de 65. Bijna iedereen heeft wel ergens last van. Zijn het geen prikkelbare darmen, dan is het wel een beginnende longembolie die iemand dwarszit. Zittend in de bus – we rijden bijna drieduizend kilometer – gaat het nog wel. Maar zodra er moet worden bewogen, blijkt er van alles lichamelijk mis te zijn. Had ik daar van tevoren niet uitgebreider naar moeten informeren?

Mijn eerdere groepsreizen naar Ierland en Georgië van de afgelopen jaren waren mijn referentiekader. Ook toen had ik me geen voorstelling gemaakt van de groep, waarvan ik de oudste bleek te zijn. Bij vertrek naar Georgië was ik op het vliegveld tot mijn verrassing vrijwel uitsluitend door dertigers omringd. Ik vroeg me toen af of ik niet te oud was. De wandelingen daar waren af en toe te pittig voor mij. Zo nu en dan zat ik op een paard. Toch ging het goed. Heerlijk was het om ’s avonds bij de haard te zitten kletsen. Geen onderwerp was te gek. De yogalessen in Ierland zal ik ook niet gauw vergeten.

En nu? Deze reis heeft andere hindernissen, merk ik al snel.

Onze gids heeft de reis zelf georganiseerd. Ze krijgt ter plaatse hulp van een Chinese gids. De voorbereidingen zijn prima verlopen. Na de kennismaking en de vliegreis naar Peking stappen we in een busje dat ons naar Guiyang zal brengen. Vandaaruit zullen we reizen naar de Dong-dorpen die verspreid liggen in de provincie Guizhou.

Niet te veel vragen

De eerste week slaap ik met een reisgenote die ook alleen is gekomen. Zodra we buiten lopen, worden we omringd door toeterende auto’s, brommers en scooters. Degenen die kunnen wandelen, bezoeken de eerste dag van de reis de grot in Zhongdong. Deze wordt bewoond door achttien gezinnen. Van buitenaf heeft de grot veel weg van een immens theaterdecor. Een oude vrouw, die ons lijkt op te wachten gaat ons voor naar haar huisje. Ze stalt van alles uit op haar terras: glazen, flesjes, hapjes. Zo simpel kun je een restaurant opbouwen. Alle andere huizen in de grot zijn al even primitief en opzienbarend.

Beeld Chris Marmier

De volgende dagen in de bus blijkt al gauw dat er sprake is van een duidelijke stoelverdeling. Zussen naast zussen, vriendinnen naast vriendinnen. Het gedoe met de reisleidster loopt op. Sommige van mijn reisgenoten voelen zich als een kind behandeld. De sfeer in de bus wordt er niet leuker op. Er volgt een gesprek, de reisleidster is aanvankelijk woedend. Maar na een paar uur is er ogenschijnlijk niets meer aan de hand. Ze lijkt wat rustiger geworden.

In de bus wordt over van alles gepraat. Maar ik hoor later dat de gesprekken niet te diep mogen gaan. Mijn volgende kamergenote is daar openhartig over. Als ik haar zeg dat ik de mensen uit de bus toch wel aardig vind, zegt ze: “Maar dat vinden ze jou niet.”

Ik, verbaasd: “Maar waarom niet?”

“Je bent veel te direct. En je vraagt zoveel. Mensen vinden het niet altijd leuk over hun verleden te praten. Er is veel pijn.”

Weer wat geleerd. Moeilijk voor mij. Ik ben gewend in oppervlakkige gesprekken meer diepgang te zoeken. Dan is het misschien beter maar naar buiten te kijken of een boek te lezen.

Om acht uur naar bed

Buiten is genoeg te zien. Eindeloze rijstvelden. Bruggen met aan weerszijden bankjes. Ideale plekken om uit te puffen, voor timmerlieden om te werken, voor kinderen om te spelen. Een wirwar van houten huizen. Open graanschuren. Vijvertjes waarin wordt gewassen: het haar of kleren. Modern geklede jonge vrouwen, vrouwelijke stratenmakers met bloemen in hun haar.

Wandelend door de dorpen merk ik hoe belangrijk oudere mensen hier zijn. Bejaarde vrouwen, en ook mannen, binden hun jonge kleinkinderen op de rug en zorgen de hele dag voor ze, tot hun ouders thuiskomen.

Urenlang zitten we in de bus. Onderbroken door plas- en fotopauzes. We kijken naar stierengevechten, eten in de kelder van een kapsalon, leren wat kalanderen is en hoe papier wordt gemaakt, bezoeken een museum en festivals, maken een boottocht. Ook blijkt dat we makkelijk contact maken met de Chinezen, al spreken we hun taal niet. Een vrouw die we in de bergen ontmoeten, laat ons trots een jasje zien voor de bruiloft van haar dochter, waaraan ze drie jaar heeft gewerkt. Een andere vrouw trekt in het voorbijgaan de hals van mijn jurk naar beneden om naar mijn borsten te kijken.

Beeld Chris Marmier

Een meisje dat naast me zit tijdens de theatervoorstelling is aanvankelijk zo bang voor me dat ze probeert weg te kruipen achter haar moeders rug. Maar als ik foto’s van mijn kleinkinderen laat zien op mijn telefoontje is het ijs gauw gebroken en vertrekt ze. Ze zwaait, gierend van de lach.

De dagen worden besloten met een etentje: rijst met diverse groentegerechten. En daarna - dan is het bijna acht uur - zoeken de meesten hun kamer op. Gelukkig zijn er uitzonderingen: met een klein groepje bezoek ik een massagesalon, en er is een dansfestijn in een park waaraan anderen meedoen en een theatervoorstelling in de open lucht. Tip van de reisleidster: “Hard klappen als jullie het leuk vinden.”

Geen zuurpruimen

Met mijn kamergenote evalueer ik alvast een beetje deze reis. Ze is vooral positief, ook over het gezelschap: “De leeftijd is hoog, ze hebben last van diverse kwaaltjes, maar je hoort niemand mopperen. Het zijn absoluut geen zuurpruimen. Er zijn ook weduwen bij die op deze manier toch een avontuurlijke vakantie meemaken. En je mag van alles van onze reisleidster vinden, maar ze regelt alles goed en je voelt je wel veilig bij haar.”

Bij ons laatste etentje neemt mijn kamergenote het initiatief het gezelschap en de reisleidster hartelijk te bedanken. “Het was een onvergetelijke reis. Ik zou best met jullie allemaal in een bejaardentehuis willen wonen. Maar dan wel ieder met een eigen etage.” Gelach.

Als ik thuis mijn verhalen vertel, inclusief de aanvaringen die er waren, kom ik tot de conclusie dat ik deze reis niet had willen missen. Ik heb in zo’n andere wereld kunnen kijken, zoveel nieuwe ervaringen opgedaan. Een volgende keer zal ik me echt beter voorbereiden. Meer informatie inwinnen over de manier van reizen en het gezelschap waarmee ik op stap ga. Ik zie mezelf ergens dit jaar, op m’n 77ste, wel duiken, met stoere reisgenoten. Bij Zanzibar of zo. 

Reacties

Wat zijn uw ervaringen met groepsreizen? Of zou u er nooit aan beginnen? Mail het ons, in max. 120 woordden via tijdpost@trouw.nl graag met uw naam en woonplaats.

Lees ook:

Zo loods je een reisgezelschap van 3700 Chinese toeristen door Nederland

Een groep van 3700 Chinezen doet deze maand Nederland aan. Een logistieke uitdaging.

Reisreportages vanuit bijzondere bestemmingen, boeiende steden en verre streken, met reistips. U vindt ze op trouw.nl/reizen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden