Column

Een gesprek over persoonlijk geloof is alleen leuk als je de gelovige ook persoonlijke vragen mag stellen

Franca Treur Beeld Olivia Ettema

De laatste van de reeks boekenweeklezingen die ik hield, was in Vinkeveen. Toen ik daar de deur uitliep, vroeg ik me af: wat was er nou vanavond anders dan andere keren? En ineens wist ik het. Niemand had mij even apart genomen om me over de liefde van de Heere Jezus te vertellen.

Wel was er een vrouw die vertelde dat ze in een nordic wandelclubje zit met daarin ook een gelovige wandelaarster. Omdat de rest nogal eens verstek laat gaan lopen ze vaak samen. Altijd begint die vrouw dan over haar geloof. De niet-religieuze vrouw vond dat een beetje vervelend worden, wat ik me wel kan voorstellen. Een gesprek over iemands persoonlijke geloof is maar onder bepaalde condities leuk.

Een belangrijke voorwaarde is dat de gelovige niet in vage clichés praat, maar vage clichés zijn überhaupt geestdodend. Ze komen alleen in dit type gesprek nogal vaak voor. Interessant wordt het pas wanneer je de gelovige persoonlijke vragen mag stellen. Wat gebeurde er precies toen God jou iets duidelijk probeerde te maken? Hoe weet je zeker dat het God was? Hoe zie je de hemel precies voor je? Hoe wonen de mensen daar? In flats of in vrijstaande huizen? Mag je kiezen wie je buren zijn?

De vrouw uit Vinkeveen geloofde wel in de goede bedoelingen van haar gelovige nordic walkingpartner. Gelukkig, want ik denk dat het goed is wanneer gelovigen en ongelovigen in gesprek blijven. Segregatie is niet de oplossing in tijden van wantrouwen. Alleen weet ik minder goed hoe dat gesprek eruit moet zien en waarover we het dan precies moeten hebben.

Boekenweeklezing

Onder het mom ‘we moeten praten’ begon ik ruim twee jaar geleden aan een serie columns over religie in De Groene Amsterdammer en in De nieuwe koers, respectievelijk een links-progressief en een conservatief-christelijk opinieblad. Zowel gelovigen als ongelovigen konden erop reageren. Maar was dat nou wel zo’n goed initiatief? Ik sta nog steeds achter het uitgangspunt, maar misschien deugde de uitvoering niet. In elk geval leverde het weinig op. Er kwamen alleen reacties van een paar betweters die mijn columns vlooiden alsof het wetenschappelijke artikelen waren.

Eind mei organiseer ik een talkshow in de Oostkerk in Middelburg. Een gesprek tussen verschillende soorten gelovigen (christenen en moslims) over hoe het geloof een plek heeft in hun dagelijks leven. Het idee daarachter is dat a-religieuzen kunnen horen hoe geloof er heel concreet in de praktijk uitziet, en ook om dat gesprek eens te laten plaatsvinden tussen de verschillende groepen. Meestal gebeurt dat alleen binnen de eigen kring. Hoe zit het met eventuele overeenkomsten?

Tijdens een andere boekenweeklezing, een in Kampen, zei iemand uit het publiek dat zijn keuze om het geloof vaarwel te zeggen hem zoveel ruimte en geluk had gegeven. Zijn leven was sterk verbeterd, en hij zou dat ook graag willen overbrengen op zijn oude gelovige omgeving. Helaas ontmoet hij daar alleen afkeuring, medelijden of meewarigheid, nooit gewoon alleen maar belangstelling.

Weinig mensen laten zich een geloof aanpraten, of zich van een geloof af praten. Dat moet dan ook maar niet de inzet zijn van een gesprek. Belangstelling voor elkaars verhaal is al meer dan voldoende. Wanneer dat niet op te brengen is, is het wellicht beter om het geloof als gespreksonderwerp helemaal te vermijden. Dan is samen wandelen echt al prachtig!

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden