Presentatoren Robyn Steward en Jamie Knight van de podcast 1800 seconds on autism. Beeld BBC
Presentatoren Robyn Steward en Jamie Knight van de podcast 1800 seconds on autism.Beeld BBC

De podcast1800 seconds on autism

Een fascinerende talkshow vol ongeduld, vrije associatie en een vleugje baldadigheid

Pas op, er komt nu een vrij harde trompet. Dat zijn zo ongeveer de allereerste woorden die presentator Jamie Knight spreekt. Hij waarschuwt voor de inderdaad vrij harde tune van de podcast. Zelf loopt Knight geregeld de studio uit als het geluid hem te fel wordt, en al helemaal als zijn co-presentator Robyn Steward gitaar gaat spelen.

Die tune, da’s ongetwijfeld de keuze van de oorspronkelijke regisseur/producer Damon Rose, die veelvuldig bij de show wordt betrokken. Elke goede podcast heeft een script, maar de gangbare wijsheid is om dat feit te verbergen. Niet voor Knight en Steward.

“Wacht even, Damon wil dat ik me aan het script houd”, zegt Steward middenin een interview. “O, ik zie Damon nu zijn handen voor zijn ogen slaan”, roept Knight opgewekt als hij een grap wil vertellen. “Wellicht is dit geen goed idee.” En vervolgens vertelt-ie ‘m toch.

Het zijn de momenten waarop 1800 seconds on autism boven zichzelf uitstijgt. Het is een fascinerende talkshow waarin gasten op een verfrissende manier praten over hun eigen autisme, of over hun autistische kinderen. Een standaardriedel moet je bij Steward en Knight niet ophangen. Ze zullen elk gesprek ontregelen met een ontwapenende combinatie van ongeduld, vrije associatie en een vleugje baldadigheid. Ze zien er echt het nut niet van in om mooi weer te spelen.

Verdwaald in een belevingswereld

Als het dan off-script gaat en de producer erbij wordt gehaald, is dat geen trucje. Knight heeft echt geen idee hoe een grap zal vallen bij het publiek, en dus kijkt hij naar Damon voor een inschatting. Die inschatting neemt hij ter kennisgeving aan, maar weerhouden laat hij zich niet.

Knight en Steward zijn er klaar mee om zich anders voor te doen dan ze zijn. Dit is onze show, en we maken hem hoe wij willen, is de boodschap die ervanaf spat. De show loopt onderhand, met horten en stoten, ruim een jaar. Damon heeft inmiddels een opvolger, Emma Tracey, die de taak van klankbord al met evenveel verve vervult. Ze vertolkt de verwondering en stelt de vragen die veel luisteraars zullen hebben. Ze raakt voor 1800 seconden verdwaald in een belevingswereld waar ze soms geen touw aan kan vastknopen. De overige 2.590.200 seconden in de maand zijn die rollen omgekeerd, dus dat lijkt een kleine prijs om te betalen.

Als je wilt kletsen over autisme, zorg dan dat je autisten aan tafel hebt. Die simpele wijsheid, die voor zoveel gemarginaliseerde groepen geldt, is wat 1800 seconds on autism nog het meest onderstreept. Dat is niet eens zozeer omdat het niet netjes is óver mensen te praten in plaats van mét hen, maar bovenal omdat je zonder autist aan tafel nooit goed zal snappen waar het hier nou echt om gaat. Dit is een enorm informatieve podcast over autisme, zonder de pretentie volledig te zijn. Want zoals de oerwaarheid luidt die als vaste afsluiting van de show dient: “Heb je één persoon met autisme ontmoet … dan heb je één persoon met autisme ontmoet.”

1800 seconds on autism verschijnt ongeveer eens per maand, als de presentatoren de energie kunnen vinden. Te vinden met de meeste podcastspelers en via bbc sounds.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden