Column

Een detective die de dader meteen opspoort is de dood in de pot

Rob Schouten. Beeld Maartje Geels

Onlangs vroeg iemand in mijn kennissenkring of op Facebook (dat weet ik niet meer) zich hardop af waarom inspecteur Jurre de Cock na de moord niet direct naar Café Lowietje op de Wallen wandelt waar hem immers steevast het licht opgaat dat tot oplossing van de zaak leidt. 

Ik snap de gedachte vanuit het oogpunt van efficiency en economie heel goed: waarom moeilijk gedaan als het makkelijk kan? Maar zo zit de wereld niet in elkaar. Je kunt je ook afvragen waarom onze maatschappij zo nodig via de oermens, Nero en Napoleon tot stand moest komen. Kon dat niet wat makkelijker en sneller door gewoon direct op ons in te zoomen, en om met die gedachte in het nieuws van vandaag rond te kijken: waarom stapt Mugabe niet direct op of doet de FDP niet gewoon mee in Duitsland?

Maar nee, de wereld is cumulatief en een kwestie van groei, niets ligt zomaar voor de hand. Er moeten fouten gemaakt en zijpaden worden ingeslagen om ergens uit te komen. Bovendien zouden we bij de Lowietje-oplossing het gebrom van De Cock missen, het misplaatste gevit van Buitendam, die hele rimram aan even voorspelbare als dierbare evenementen. 

Want we kijken helemaal niet naar thrillers om de oplossing te weten te komen. Ik niet tenminste. Ik kijk vanwege de Jaguar Mk II van Inspector Morse, de vrijgezellen-troep in het huis van Jack Frost. Van de ontknoping snap ik meestal niets, vooral omdat er allerlei cruciale gegevens worden achtergehouden die tot een directe aanhouding van de dader zouden kunnen leiden. Dat geldt vooral voor de malle thriller 'Midsummer Murders', waarin meestal een of ander duister middeleeuws ritueel, waar de kijker geen notie van heeft, een verklaring voor van alles biedt maar waarin goddank ook mooie cottages en lieflijke heuvellandschappen te zien zijn.

Sudderen

Afgelopen weekend zag ik de remake van 'Murder on the Orient Express', naar de beroemde thriller van Agatha Christie. De oorspronkelijke film met Albert Finney, Sean Connery, Jacqueline Bisset en nog een sloot beroemdheden krijgt in de filmencyclopedie drie sterren, niet erg veel, de remake met Michelle Pfeiffer en Johnny Depp zal er wel niet veel meer gekregen hebben want zelfs voor wie het boek niet gelezen heeft of de oude film gezien, is het plot wel erg duidelijk. 

Eigenlijk denk je voortdurend: waarom ziet die allerbeste detective ter wereld Hercule Poirot, meester der deductie, het niet? Maar nee, het gaat helemaal niet om de dader(s), het gaat om de fantastisch draaiende wielen van de stoomlocomotief, de stijlvolle couchettes, de naar beneden donderende sneeuw in Kroatië, het gezicht van de Russische vorstin. Wat dat betreft leveren thrillers een mooie verbeelding op van het lot van de aarde, op weg ergens naartoe maar geen idee wat. In de tussentijd moeten we maar zoveel mogelijk genieten van het uitzicht, de passerende tijdgenoten.

Detectives die direct de dader weten op te sporen zijn de dood in de pot. Laat het wereldraadsel nog maar even flink sudderen en garen alvorens iemand het oplost.

Lees hier meer columns van Rob Schouten.

En lees ook de recensie van Murder on the Orient Express: 'Voor de kijkers valt er weinig meer te puzzelen'. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden