Recensie

Een comedy over wat roem met iemand doet

Victor Reinier en Renée Soutendijk.Beeld Ben van Duin

THEATER
Roem
Theaterbureau Hummelinck Stuurman
★★★☆☆

Met de minzame glimlach een diva eigen loopt Renée Soutendijk in een soepele diagonaal op het publiek af, dat volautomatisch begint te applaudisseren. Regisseuse Hanneke Braam kent haar klassiekers. Wat in het Concertgebouw vaste prik is, werkt ook in het theater.

Applaus kun je afdwingen vóór een prestatie, als iemand alleen nog maar de naam, het gezicht is. Zo legt Braam een subtiele link naar titel en thema van Ger Thijs' nieuwste stuk 'Roem'. Om er prompt - essentieel verschil tussen concert en theater - een andere wending aan te geven.

Niet steractrice Soutendijk, maar ene Odette van Dijk (een bekende psychotherapeute) komt haar gehoor iets voorleggen: een casus uit haar recente bestseller. Beeldend verteld vervolgens, ofwel: 'Roem' is flashbacktheater over de sessies met een BN'er, een televisieacteur die destijds in een zwart gat dreigde te verdwijnen.

Net als acteur Victor Reinier speelt deze Jos de Man al jarenlang de alom bewonderde hoofdrol in een populaire politieserie, maar wordt daar binnenkort uitgeschreven. Dan zal hij die grote zonnebril, om niet steeds herkend te worden, al gauw niet meer nodig hebben. En wat dan?

Dubbelspel

Schrijver, regisseuse en Theaterbureau Hummelinck Stuurman maken er een mooi dubbelspel van door de suggestie dat acteurs en personages in dezelfde situatie (zouden kunnen) zitten. Soutendijk en Reinier haken daar gretig op in als om te bewijzen nog lang niet afgeschreven te kunnen worden.

Met verve nemen zij je mee in een confrontatie tussen twee werelden (psychisch en creatief), die tegelijk zicht biedt op de technisch inhoudelijke kant van tegenspel. Hij non-conformistisch en artistiekerig, zij kundig en gedistingeerd, druk doende die kloof te overbruggen.

Thijs is een vakman, die met speels gemak alle bij roem passende subthema's als identiteit, narcisme, obsessies aan bod laat komen en met rake oneliners en dialogen de lach uit het publiek trekt. En toch.

'Roem' is vooral een dartel rond het hoofdthema - wat roem en het verlies ervan met iemand doet - dansende comedy. Het mist echter de scherpte van een topstuk als 'Het licht in de ogen' (2003), dat je in de ziel van een uitgerangeerd acteursechtpaar deed tuimelen. Hier verlegt Thijs al te snel de aandacht naar het cliché van een opbloeiende verliefdheid.

Artistiek is dat een dooddoener. Thijs is goed, maar kan beter. Als hij na afloop tot zijn verrassing wordt geridderd in de Orde van de Nederlandse Leeuw, zegt hij nog zeker tien stukken te zullen schrijven. Daar kijk ik naar uit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden