CD RecensiesGrimes, Caribou, Double Solo

Een combinatie van intellect en intuïtie

Jazz
Stevko Busch en Paul Van Kemenade
Double Solo (Kemo)
★★★★☆ 

Pianist Stevko Busch en altsaxofonist Paul van Kemenade hebben hun nieuwe plaat opvallend genoeg niet ‘Duo’ genoemd, maar ‘Double Solo’. Twee mannen die elk een eigen pad kiezen, maar dan wel tegelijkertijd en in dezelfde ruimte. Alleen en toch gezamenlijk dus. In wezen hebben ze daarmee de essentie van het samenspel te pakken. Als je bij elkaar past, raak je de ander toch niet kwijt, zolang je maar aandachtig blijft.

Busch en Van Kemenade lijken voor elkaar gemaakt. Van Kemenade speelt scherp, wisselt tussen felle, van gevoel doordrongen uithalen en meer ingehouden en warmere passages. Busch plaatst daartegenover een klankwereld die minstens zo rijk en emotioneel is, maar toch ook iets cerebraals heeft. Steeds spreekt eruit de wens om tot de kern van een akkoord te komen.

Die combinatie van intellect en intuïtie maakt ‘Double Solo’ tot een belevenis. Juist omdat het vaak genoeg wringt, wanneer de afzonderlijk gekozen wegen wel erg ver uit elkaar lijken te lopen. Tot blijkt dat ze op exact hetzelfde punt uitkomen.

Als bonus is de prachtige plaat ‘Fugura’ heruitgebracht en bijgevoegd. Daarop wordt het wonder van het samenspel gedemonstreerd als kwartet.

Pop

Caribou | Suddenly (City Slang)

★★★★☆

Dan Snaith, alias Caribou, is zo’n artiest als Kevin Parker van Tame Impala of Adam Granduciel van The War On Drugs: eenzame songschrijvers die eeuwig in de studio door blijven knutselen aan een album, zonder producer of engineer. Pas op het podium omringen ze zich weer met een band.

Ruim vijf jaar na ‘Our Love’, is de Londense Canadees terug met ‘Suddenly’. Laag voor laag geeft hij nummers kleur door honderden schetsen en ideeën terug te brengen tot twaalf songs. Snaith maakte jarenlang psychedelische electrofolk, maar sinds ‘Swim’ uit 2010 is zijn geluid meer toegesneden op dance, house en beats.

Op ‘Suddenly’ gaat de begin-veertiger nog een stap verder. Met zijn breekbare stem zingt Caribou vanuit zijn keel over alles veranderen-de levensgebeurtenissen, zoals de geboorte van zijn dochter achterin de auto, het verlies van een familielid, de zorg voor ouders. 

Ook de arrangementen zitten vol ingenieuze wendingen en verrassingen. Hij schiet langs diverse genres: van dance en techno naar hiphop en soul. Zo zit in het nummer ‘Home’ een sample van Gloria Barnes, een obscure soulsister uit de seventies. En zo passen ook ‘Sunny’s Time’ en ‘Like I Loved You’ als lome tracks op een hiphopplaat.

Wat blijft, zijn de teksten die hij als mantra’s herhaalt, waarmee hij live zijn publiek in extase wil brengen, zoals met het dansbare ‘Never Come Back’, dat een zekerheidje lijkt voor de zomerfestivals.

Pop

Grimes

Miss Anthropocene (4AD)

★★★☆☆

Een gebrek aan ideeën kun je de Canadese zangeres en muzikante Grimes niet verwijten. Na het redelijk poppy album ‘Art Angels’ uit 2015 laat ze op het nieuwe album ‘Miss Anthropocene’ haar fantasie weer de vrije loop.

Het vijfde album van de 31-jarige muzikante handelt grotendeels over de klimaatverandering en deze boodschap wordt verpakt in eigenzinnige mix van muziekstijlen, variërend van pop, electro, dance en metal. De songs leiden bovendien zelden in een rechte lijn van A naar B. Want Grimes mag in haar composities graag een zijpad inslaan. Soms één te veel en dan raak je maar al te makkelijk verdwaald in een gefragmenteerd muzikaal doolhof. Ook de bij vlagen overvolle productie doet het songmateriaal niet altijd goed. Zo is ‘4ÆM’ met zijn opdringerige beats en bonte instrumentatie een typisch voorbeeld van hoe overdaad schaadt.

Dat het ook anders kan, laat Grimes horen in songs als ‘My Name is Dark’ en ‘Violence’. Want zodra de Canadese wat gas terugneemt, ontstaan er meteen boeiende songs. Het eerste nummer voorziet bijvoorbeeld in een prikkelende, duistere sfeer. En ‘Violence’ kan dankzij de geslaagde combinatie van aanstekelijke technobeats van de Amerikaanse muzikant i_o en de etherische vocalen van Grimes tot een van de meest geslaagde nummers van ‘Miss Anthropocene’ gerekend worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden