RecensieFilm

Een afschuwelijk drama in Noorse designinterieurs

Een ruzie tijdens de schoolpauze tussen twee klasgenootjes leidt in ‘Barn’ tot de dood van een van hen, wat een dramatische nasleep geeft.

Regie: Dag Johan Haugerud
Met Henriette Steenstrup, Jan Gunnar Røise, Thorbjørn Harr, Ella Øverbye
★★★★☆

Na een dodelijk ongeval met een tiener zoomt de film ‘Barn’ uit en draait in rustige cirkelbewegingen rond. In hun opgeschrikte wereld proberen net iets te verstandige mensen hun beschaving intact te houden.

Op een voetbalveld naast een school ligt een leerling in het gras. Paniek. Niet veel later blijkt de jongen overleden. Woordeloos begint de Noorse regisseur Dag Johan Haugerud zijn drama met een ambulance, een brancard en een tienermeisje dat hard wegrent.

Wat er precies is gebeurd blijft een raadsel, en dat is precies wat ‘Barn’ (‘kinderen’) duidelijk lijkt te willen maken. Alsof hij in het oog van de storm is begonnen en langzaam uitzoomt, zo draait Haugerud in rustige cirkelbewegingen rond in een wereldje dat is opgeschrikt door een vreselijk incident en waar toch de emoties nooit de pan uitswingen.

We maken kennis met het meisje, de dertienjarige Lykke, dat erbij was toen haar klasgenoot Jamie viel en steeds haar verhaal verandert. En met haar ouders, de directrice van de school, de leraar Noors die surveillancedienst had. Allemaal zijn ze geraakt. En toch gaan hun gesprekken al snel over de extreemrechtse opvattingen van de vader van de jongen, een omstreden politicus. Over eczeem en wat de juiste plek is om je teennagels te knippen. Over Justin Bieber, over de vraag of je lichaam wassen met shampoo raar is. In de lerarenkamer wordt mild geroddeld over assertieve ouders, oma’s bespreken de waarde van klederdracht. 

Haugerud wilde een mozaïekfilm maken waarin het ongeval als het ware een van de personages vormt. Een stille olifant midden in de kamer. Hij bestudeerde de documentaires van de gelauwerde Amerikaan Frederick Wiseman, waarin de maker zonder commentaar bij anderen binnenkijkt.

De Noor doet een beetje hetzelfde: als een zwijgende antropoloog observeert hij mensen in tegenspoed. Het schooloverleg met ouders verzandt in semantische discussies: gaat het hier om ‘doden’ of ‘dood veroorzaken’? En het condoleanceregister, doen we dat op Facebook?

Ondertussen blijkt de schooldirectrice een geheim met zich mee te dragen. Sterker, hoe groter de cirkelbeweging, hoe meer halve waarheden en leugens er aan de oppervlakte komen.

Ongeveer zoals schrijver Christos Tsiolkas dat deed in ‘The Slap’ bestudeert Haugerud een middenklasse met design interieurs in een keurig georganiseerde multicultisamenleving. Hij is niet uit op kritiek of ridiculisering, maar kijkt met milde blik naar misschien net iets te verstandige, soms emotioneel onhandige mensen die enorm hun best doen hun beschaving intact te houden.

Twee van hen vinden elkaar in de liefde. Complete tegenpolen, zelf snappen ze het ook niet. Het leven biedt vaak meer raadsels dan antwoorden, en daar heb je het maar mee te doen.

De film eindigt op hetzelfde voetbalveld. Er spelen weer kinderen. Maar het doel is een kwartslag gedraaid. Net als het leven van de mensen rond Jamie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden