Eefje de Visser, vorig jaar op Pukkelpop in België.

InterviewEefje de Visser

Eefje de Visser is een eenling én een groepsdier

Eefje de Visser, vorig jaar op Pukkelpop in België.

Het nieuwe album ‘Bitterzoet’ van Eefje de Visser is een zoektocht naar tegenstellingen in het leven. Zoals het spanningsveld tussen intimiteit en afstand. ‘Ik kan in mijn muziek dingen kwijt die ik normaal zou verbergen.’

Stel je voor dat je op een heldere winterdag bij het vallen van de avond over de Amsterdamse grachten fietst. Het laatste licht van de dag sterft weg en net voor de zon definitief ondergaat, vlamt de hemel nog een keer in felle kleuren op. Dat beeld past perfect bij het album ‘Bitterzoet’ van Eefje de Visser.

Het vierde album van de Nederlandse singer-songwriter is een plaat die een donkere sfeer uitademt, maar ook kleurflitsen kent. Bitterzoet is het resultaat van tweeënhalf jaar schrijven en schaven, zo vertelt De Visser in het café van het Utrechtse complex De Nijverheid. De 33-jarige muzikante woont inmiddels enkele jaren in Gent, maar is naar de Domstad gekomen voor de presentatie van haar nieuwe album. Nippend aan een kop gemberthee, doet ze de ontstaansgeschiedenis zorgvuldig formulerend uit de doeken.

“Ik gooi zeker de helft weg van wat ik maak. Voor ik aan een album begin, probeer ik wel een idee te hebben waar ik heen wil. Maar gaandeweg schiet het alle kanten op. Bij deze plaat was ik op zoek naar tijdloze popliedjes, maar er moesten ook dance-invloeden in zitten, gecombineerd met een zekere warmte. Een tijd lang dacht ik ook dat het een soort nostalgische soundtrack moest worden. Het album is dus het resultaat van vele verschillende fasen.”

De kleurrijke melodieën van Kate Bush

Ook de muziek van de Britse zangeres Kate Bush, van wie De Visser al jaren fan is, vormde opnieuw een bron van inspiratie. “Ik houd van haar kleurrijke melodieën. En ze is echt one of a kind. Niemand heeft haar ooit nagedaan en niemand is haar ooit voorgegaan.”

Eefje de Visser.Beeld Lonneke van der Palen.

In de pers wordt geschreven dat De Visser met Bitterzoet het elektronische pad is ingeslagen. Dat vindt ze te makkelijk. “Ik werkte ook op mijn eerste plaat al met een hiphop-producer en was toen al bezig met elektronische beats. Wat wel anders is aan deze plaat, is dat er helemaal geen akoestische drums op staan, maar wel elektronische beats en percussie. De gitaren hebben plaatsgemaakt voor synthesizer en piano.”

De nummers op Bitterzoet bieden de luisteraar geen kant-en-klare verhalen. Het zijn beeldende songs, die je zelf mag interpreteren. “Ik zoek naar diepgang en gelaagdheid”, legt De Visser uit. “Ik begin met een melodie en voeg daar teksten aan toe in een soort brabbel-Engels. Dat moet uiteindelijk een Nederlandse zin opleveren die het juiste gevoel heeft en klankmatig mooi is. Je zou kunnen zeggen dat het onderwerp van een song zich al schrijvend ontvouwt.”

Romantisering van de soms pijnlijke realiteit

De Visser ging op zoek naar tegenstellingen, zoals passiviteit-actie, modern-nostalgisch. “De plaat moest voelen als een surrealistische trip, een romantisering van de soms pijnlijke realiteit.” Ook bezingt de muzikante het spanningsveld tussen intimiteit en ­afstand. “Ik vind het interessant dat mensen altijd zoeken naar een soort afstand van ­elkaar. Je hebt behoefte aan contact, maar we hebben ook altijd iets nodig om te doen, zodat je niet helemaal alleen met z’n tweeën bent. Al is het maar dat je samen een kop thee drinkt. Ik vond het zo’n opluchting, toen ik bij een lezing van een psycholoog hoorde dat het normaal is dat je iets zoekt om samen te doen, als een afleiding van het contact. Daardoor ben ik gaan accepteren dat mensen hun ­individualiteit ook nodig hebben. Een beetje lucht.

“Ik houd van alleen zijn en heb dat nodig. Tegelijkertijd zijn we niks in ons eentje. We zijn groepsdieren. Maar een mens kan zich ook heel eenzaam voelen in een groep. Het nummer ‘De Parade’ is een liedje over einzelgängers in een wereld van groepsdieren. Ik ben zelf een mengvorm van een eenling en een groepsdier. Ik houd enorm van mensen, maar mijn muziek gaat ook over de momenten dat ik geen verbinding kon maken of zag dat anderen dat niet konden. Inmiddels kan ik me nu veel meer onderdeel voelen van een groter geheel. Hoe me dat is gelukt? Door meer tijd te spenderen aan vriendschappen en familie.”

Het meest openhartig is de muzikante echter nog steeds in haar muziek. “Ik kan in mijn muziek dingen kwijt die ik normaal zou verbergen. In het dagelijks leven stel ik me niet heel kwetsbaar op, maar in mijn songs durf ik wel intieme beelden te schetsen. Als dingen zich opkroppen, ga ik muziek maken. Ik leef voor de muziek. Zelfs als ik geen platen zou kunnen uitbrengen, zou ik songs schrijven om de dingen te uiten die ik anders niet kan zeggen.”

Het album ‘Bitterzoet’ is verschenen op het Sony Music-label.

Lees ook:

Een avondje Noorderslag is niet in een paar steekwoorden samen te vatten

Eefje de Visser maakt al ruim een decennium naam in haar moerstaal, maar bij haar lijken de teksten er juist steeds minder toe te doen. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden