recensie

Edusei dirigeert het Rotterdams Philharmonisch onberispelijk, maar waar is de magie?

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Beeld Marco Borggreve

Klassiek
Rotterdams Philharmonisch Orkest
Wagemans, Britten, Adams
★★★☆☆

Je moet erin geloven, de muziek van John ­Luther Adams. Hij tracht de luisteraar mee te nemen in een hallucinerende zindering. ­Luisterdevies: ogen dicht en een wat lome houding. Het is de beste manier om ‘Become Desert’ tot je te nemen, of beter: over je heen te laten komen.

Adams leeft in New York, en hij vertoeft graag in de Sonorawoestijn in Mexico. Begaan met de natuur, de klimaatverandering, luistert hij naar de woestijn en spreekt hij zijn waarnemingen uit in noten. Eerst was er ‘Become ­River’, toen ‘Become Ocean’ – goed voor de prestigieuze Pulitzer Prize ­– en nu, mede in opdracht van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, ‘Become Desert’.

Om de opstelling van de musici en het instrumentarium in orde te maken was een changement van een dik half uur nodig. Links en rechts in de Grote Zaal van de Doelen stond het koper, hoog achterin zong het ­Nederlands Kamerkoor het woord ‘luz’ (licht). Een kluitje houtblazers zat achter de orkestcollega’s.

Tezamen zorgden ze onder leiding van Kevin John Edusei voor een rondzingende geluidsgolf van tweeënveertig minuten, die langzaam aanzwol en weer wegstierf. Nu eens kwamen de trombones wat luider door, dan weer het koor.

Uitgeveegd

Slowmotionmuziek, trage klanklagen, opgebouwd uit eindeloze flageoletten, een twinkeling, een roffel. Na niet al te lange tijd tuitten de oren, op het hoogtepunt was de neiging om een greep te doen naar verzachtende oordoppen niet ver. Aan de kwaliteit van de uitvoering lag dat niet.

De woestijn had de muziek van Wagemans en Britten uitgeveegd. En dat terwijl er van de Nederlandse componist een werk in première ging: ‘Love baby, love’. Het was in een vloek en een zucht voorbij. Dat deed niets af aan de zorgvuldig geschilderde, stijlvolle sfeer in dit ultrakorte stukje klankpoëzie.

De bij het Rotterdams Philharmonisch debuterende Edusei drukte ook op Brittens ‘Four Sea Interludes’ en ‘Passacaglia’ niet zodanig een stempel dat het muzikale geheugen van de luisteraar werd aangesproken. Edusei’s ­dirigeren heeft iets onberispelijks, maar enige magie is hem vreemd – terwijl Brittens bloedstollende ‘Interludes’ toch echt schreeuwen om passie en vertelkracht. Ook in deze ­muziek moet je geloven, als dirigent.

In de Doelen staat John Luther Adams dit ­voorjaar in de schijnwerpers. Op 11 mei klinkt nog ‘The Wind in High Places’. Info: www.dedoelen.nl.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden