Beeld Oof Verschuren

ReceptLablabi (Irakese kikkererwten)

Echte schurken verliezen hun eetlust nooit

Een gouden truc in theater en film om duidelijk te maken hoe slecht een personage is? Laat hem of haar uitgebreid en in close-up schranzen. De stadhouder van Gondor in ‘The Lord of the Rings’ propt zich vol met gebraden kip, druiven en tomaatjes, terwijl buiten de oorlog tegen orks, trollen en andere monsters in alle hevigheid losbarst. In opera ‘Tosca’ eet Baron Scarpia op z’n gemak zijn avondmaal, terwijl hij zich verheugt op het inslechte plan dat hij heeft bedacht om zangeres Tosca en haar geliefde ten val te brengen. Het meest barbaarse personage van ‘Game of Thrones’, Ramsay Bolton, mishandelt met plezier zijn slachtoffer Theon, hakt diens edele delen af en geniet vervolgens van een dikke, vette varkensworst.

De achterliggende gedachte van deze ­scènes is duidelijk: mensen die deugen, krijgen bij ellende niets door hun keel, maar echte schurken verliezen hun eetlust nooit. Eten is hier geen actie die mensen verbindt, het is er een die juist afstand schept: alle slechteriken eten in hun eentje. Daarbij roepen de beelden van smakken en kauwen walging op.

Ik moest hieraan denken, toen ik ‘Aan ­tafel bij dictators’ las. De Poolse journalist Witold Szablowski interviewde voormalige koks van zes dictators van over de hele ­wereld. Een fascinerend boek, en een uniek inkijkje in de keukens van paleizen en militaire vestingen. De koks leefden in continue angst om gearresteerd te worden, terwijl ze de leider tevreden probeerden te houden met hun kookkunsten. Terwijl de dictator altijd ruim genoeg te eten had, verhongerde het volk. Sterker, wie zich in Armenië beklaagde over het voedseltekort, dreigde te verdwijnen in een werkkamp.

In zijn latere jaren liet Saddam Hoessein de koks in al zijn verblijven uitgebreid ontbijt, middageten en avondeten klaarmaken, zodat zijn vijanden niet wisten waar de ­president zich bevond. In de paleizen waar hij niet was, moest het personeel ’s avonds al het eten in de vuilnisbak gooien – het was presidentieel bezit en dus mocht niemand eraan komen. Toen hongerige mensen het eten uit de bakken visten, werden ze opgepakt en afgeranseld.

Hoewel de beschrijvingen in Aan tafel bij dictators van Armeense börek en Irakese ­gebakken vis, kibbeh en dolma’s lekker ­klinken, kreeg ik toch meer zin in eten ­zónder dictatorassociaties. Daarom maakte ik Irakese kikkererwten, naar het recept van Kanar al Mafraji, van cateringbedrijf Lekker & Gul. Veel te simpel voor machtige dictators, perfect voor goede en eenvoudige mensen zoals wij.

Lablabi (Irakese kikkererwten)

• 200 g gedroogde kikkererwten
• snufje kurkuma
• sap van 1 citroen
• versgemalen zwarte peper

Bereiding
Week de kikkererwten 12 uur in ruim water. Breng ze de volgende dag met 1 liter vers water aan de kook en laat zachtjes koken tot de erwten zacht zijn, in ongeveer een uur. Giet een gedeelte van het vocht af, als de boel erg nat is (de consistentie moet tussen soep en stoof inzitten).
Breng de kikkererwten goed op smaak met zout, de kurkuma, het citroensap en flink wat zwarte peper. Eet als voor- of bijgerecht.

Culinair historica Charlotte Kleyn onderzoekt smakelijke verhalen en werkt die graag uit in haar keuken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden