Review

'Dylan moet de Nobelprijs krijgen, op voorwaarde dat hij hem weigert'

'Schitterend toch', verzucht Theodor Holman als het nummer 'Love minus zero' op zijn eind loopt. Om er voor een zaal met reeds bekeerden aan toe te voegen: ,,Bob Dylan moet de Nobelprijs krijgen!'' De Dylan-Nobelprijs-manifestatie, woensdagavond in de Amsterdamse Melkweg, bleef ondanks alle getuigenissen wat ingetogen. Want Amsterdam is zo gehorig en Mulisch woont om de hoek.

Een groep oudere popliefhebbers die nostalgisch bijeenkomt in cultureel jongerencentrum de Melkweg, zo typeerde schrijver Thomas Verbogt de avond. Slechts een enkeling was jonger dan veertig: ,,Dylan? Ik ben hier voor Rick de Leeuw van de Tröckener Kecks. Hij is een lekker ding en zou hier optreden.'' Verder zat de zaal vol ouderen, van de generatie die Dylans dromen meedroomde, en die nu op een missie zijn. Woensdag speelt de Amerikaan in de Rotterdamse Ahoy', een week later wordt de winnaar van de Nobelprijs voor literatuur bekendgemaakt. Wie zou die eer meer verdienen dan deze 'profeet en volksdichter'?

Dylan is voor de vierde keer genomineerd. Toen in 1996 bekend werd dat hij op de lijst stond, reageerden critici en schrijvers geschokt. ,,Dan kun je ook Freek de Jonge de Nobelprijs geven'', zou Mulisch gezegd hebben.

,,Roll over Harry Mulisch, and tell Hugo Claus the news'', luidde woensdag het commentaar van Oor-redacteur Bert van der Veer. ,,Ik moet er niet aan denken dat Mulisch de Nobelprijs zou winnen'', ging Thomas Verbogt later verder. Die kans is sowieso klein, want, ,,al zijn er misschien best wat oudere Mulisch-liefhebbers, die huren vast geen zaaltje om te roepen dat hij de prijs moet krijgen.'' Er volgden pleidooien van Simon Vinkenoog en Geert Mak, en zelfs Gerard Reve liet telefonisch weten Dylan te steunen.

Het moest vooral duidelijk worden dat je een songwriter niet zomaar kan uitvlakken, alleen omdat hij teksten zingt. Poëzie draait om klank en ritme, en wordt pas sinds enkele eeuwen op schrift gesteld. Dylan past dus prima in het rijtje Keats, Schubert, Rimbaud.

Wie de lijst van Nobelprijswinnaars bekijkt, moet erkennen dat het Nobel-comité niet altijd even strikt is geweest in zijn definitie van literatuur. Zo kreeg Winston Churchill de prijs in 1952 voor zijn publieke toespraken, en staat de Italiaanse winnaar van 1997 -Dario Fo- voornamelijk bekend als voordrachtskunstenaar. ,,Ik leef als een dichter en zal sterven als een dichter'', zei Dylan zelf ooit.

En zelfs al had Dylan weinig met hoge kunsten te maken, dan nog is hij van onschatbare waarde voor de levens van miljoenen Amerikanen. Bruce Springsteen wordt aangehaald: ,,Zoals Elvis ons lichaam bevrijdde, bevrijdde Dylan onze geest.'' Kortom: zonder Dylan zag de wereld er anders uit.

Is het niet bovenal jeugdsentiment van oudere fans, deze zoektocht naar erkenning? Het neutraalst was misschien nog historicus Hans Righart, die onder afkeurend zaalgebrom bekende dat hij Dylan pas kort geleden had ontdekt. ,,Dylan moet de Nobelprijs krijgen, op voorwaarde dat hij hem weigert. Dan krijgen de historicus en fan in mij beiden gelijk.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden