Dromen buiten de lijntjes

Antony Hegarty (Don Felix Cervantes)

Een spookachtige bruid schrijdt vanuit het duister naderbij, zwarte oogkassen in een wit gezicht, sluiers door motten aangevreten. Langzaam leert ze vliegen, wat de Antony-cd-titel ’I Am A Bird Now’ in het hoofd doet opduiken. En na een kwartier is ze een eenhoorn, met takken op het hoofd en voorhoeven als messen.

De performance waarmee een actrice het concert van Antony & The Johnsons begint, past bij de theatrale achtergrond van de Iers-Britse zanger Antony Hegarty. In de jaren negentig leerde hij de avant garde drag queen-wereld van New York kennen, en Aziatische theaterleraren onderwezen hem dat je door inbeelding buiten je lichaam kunt treden, iets wat ook belangrijk is bij zijn muziek maken. Als transgender kan hij ’buiten de lijntjes dromen’, zegt hij.

Een passend begin dus, maar het diepe gorgelende afvoergeluid dat minutenlang in de zaal klinkt, luid, onsmakelijk en onbegrijpelijk, staat in het grootst mogelijke contrast met de schoonheid die de band de rest van de avond uitspreidt. Het hartverscheurend mooi gespeelde ’Her Eyes Are Underneath The Ground’, met Antony aan de vleugel, de klarinetsolo onderweg, het eenstemmig samenspel van bas, violen en cello in het trage outro: het legt de lat hoog. Het zichzelf openvouwende ’Epilepsy is dancing’, het romantisch paradijselijke ’Everglade’ en de toegift ’Hope There’s Someone’ houden dat niveau constant.

Antony klinkt soms als een jongen, soms als een man en soms als een verdrietige soulzangeres. Hoe lastig is dan zijn miniquiz: welke favoriete zanger imiteerde hij zojuist in ’Fistful of Love’? Boy George, roept de zaal, Nina Simone, Roy Orbinson? Rufus Wainwright is het antwoord. „Rufus zingt altijd in zulke lange lijnen.” Antony’s stem maakt eerder korte wandelingetjes.

Het gezelschap The Johnsons wisselt wel eens van samenstelling, maar behoudt heel knap een eigen geluid. Het is niet bang voor dissonanten en speelt dienstbaar wat een nummer vraagt, of dat nu astmatisch saxofoongepuf is of een elektrische gitaarpartij met soul.

De gebruikelijke Beyoncé-cover ’Crazy in Love’ is vervallen, maar het nieuwe nummer ’Hope Mountain’ brengt evenveel hilariteit in de zaal. „Het gaat over Jezus. Hij komt over tachtig jaar terug als een Afghaans meisje en luidt zo het begin in van een tijdperk van vrouwelijke heerschappij.” Wat niet zo gek is aangezien de patriarchale samenleving ons ’berooid’ heeft achtergelaten.

Zelf is hij geen christen, ’ik ben een heks’, en gezien zijn teksten over moeder aarde en de huilende zon (’The Crying Light’), zou dat best oprecht kunnen zijn. Lastig te peilen is hij in ieder geval. Geheel in lijn met de onconventionele avond krijgt het publiek huiswerk mee: „Schrijf op een blaadje: ’Jezus is een meisje. Allah geeft om me, ze is mijn moeder’. Je zult erdoor veranderen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden