Review

Drama over barre tocht blijft steken in vergezichten

Belinda van de Graaf

Regie: Peter Weir. Met Ed Harris, Colin Farrell, Jim Sturgess en Saoirse Ronan. In 22 bioscopen.

Het boek ’The Long Walk: The True Story of a Trek to Freedom’ (1956) van Slavomir Rawicz stond al heel lang op de lijst om verfilmd te worden. Ooit zou Burt Lancaster de rol spelen van de man die terecht komt in een Sovjet werkkamp en in 1940 samen met een aantal andere gevangenen weet te ontsnappen. In het waargebeurde verhaal maken de mannen een voettocht van de Siberische goelag naar India. Ze lopen duizenden kilometers door sneeuw- en zandstormen.

De Australische Hollywood-regisseur Peter Weir, die het filmproject uiteindelijk oppakte, had waarschijnlijk wel de ambitie om er een groots historisch epos van te maken, een overlevingstocht in de natuur, waarin onderlinge solidariteit van levensbelang is. We zien de mannen vuur maken. We zien ze wormen en vogeleieren eten. Het Poolse meisje dat halverwege komt aangewaaid en dat ook op de vlucht is, wordt na enige twijfel opgenomen als een dochter.

Maar zoals bij de Nederlandse regisseuse Marleen Gorris die vorig jaar een portret maakte van de Russische literatuurdocente Eugenia Ginzburg en de beproevingen die ze onderging in een Siberisch werkkamp (’Within the Whirlwind’), verzandt het drama ook hier in een groots opgezette productie.

De filmstudio’s in het Marokkaanse Ouarzazate, waar de overblijfselen van Scorsese’s Tibet-film ’Kundun’ door de productie gewoon werden hergebruikt, doen dienst als Mongolië. De Sahara is ’stand-in’ voor de Gobi-woestijn tussen Mongolië en China. Amerikaanse acteurs spelen hier Russen en Polen die moeten doen alsof ze de Engelse taal niet goed beheersen. De Ierse Hollywoodacteur Colin Farrell is een ruige Rus. Hij loopt rond met een opzichtige tatoeage van Lenin en Stalin op zijn borstkas. Het is geen echte tatoeage. Het is een plakplaatje. Peter Weir kan dat op de een of andere manier niet doen vergeten.

Jammer, je herkent de handtekening van de regisseur eigenlijk niet meer. Peter Weir maakte ooit ’Dead Poet’s Society’, het aanstekelijke kostschooldrama met de onconventionele leraar Engels. Een ander hoogtepunt was ’The Truman Show’, de mediasatire waarin een ’doodgewone’ verzekeringsambtenaar tot de gruwelijke ontdekking kwam dat hij al zijn hele leven de hoofdrol speelde in een ’real life soap’ op televisie. Aan ’The Way Back’ valt helaas niet zoveel te ontdekken, behalve een vergezicht hier en daar.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden