Review

Draaikolk van emoties met open einde

Dogma '95. Het is alweer acht jaar geleden dat de Deense regisseurs Lars von Trier en Thomas Vinterberg hun back to basics-manifest lanceerden en met 'The Idiots' en 'Festen' zelf het goede voorbeeld gaven. Het nieuwtje is er een beetje af.

Wereldwijd zijn er inmiddels zo'n dertig Dogma-films verschenen, en iedereen heeft wel eens kennis gemaakt met het gepropageerde filmische naturel: de nerveuze, uit de hand gedraaide camera, het grofkorrelige beeld, de natuurlijke geluidsbron, het onflatteuze licht, de ongeschminkte acteurs en, niet te vergeten, de hoogoplopende emoties die meestal in familie- of vriendenkring worden uitgespeeld. Dogma is, zo je wilt, een maniertje op zich geworden.Halfslachtigheid en aanstellerij voeren nogal eens de boventoon.

En toch... zo nu en dan staat er een regisseur op die vanuit het Dogma-principe weer zo'n fantastische film tevoorschijn tovert. Na Lone Scherfigs 'Italian for Beginners' is er Susanne Biers 'Open Hearts'. De titel is Engels, maar het betreft opnieuw een Deen, opnieuw een vrouw en opnieuw een ijzersterke, confronterende Dogma-film.

De kracht van 'Open Hearts' schuilt niet alleen in de onopgeschmukte manier waarop de film is vormgegeven, badend in het kale, witte licht van een Deense winter. Sterk zijn ook de optredens en de dialogen. Het spel is onomwonden. De taal is onomfloerst. En terwijl het noodlot toeslaat en de emoties zich een weg naar buiten banen, stelt Susanne Bier haar camera scherp op haar personages en hun existentiële worstelingen.

Na een korte introductie van Cecile en Joachim, de dolverliefde twintigers met de vele toekomstplannen, horen we alleen die ene klap. Joachim ligt op straat. Aangereden door een auto. Rug en nek gebroken. Nooit meer in staat op te staan, op avontuur te gaan, de liefde te bedrijven. Het ziekenhuisbed van Joachim, die de wereld de rug toe keert, vormt de motor achter het verhaal dat op subtiele, droogkomische wijze de verdere levensloop van alle betrokkenen bloot legt.

We maken kennis met Marie die het ongeluk heeft veroorzaakt, haar tienerdochter Stine die er bij was, haar echtgenoot Niels, een dokter in hetzelfde ziekenhuis, die in een gepassioneerde relatie met de door Joachim afgewezen, naar liefde snakkende Cecile rolt. Liefde, lust, afwijzing, ontreddering, machteloosheid, woede, schuld en jaloezie, het is een draaikolk van emoties die los komt en die ons door het indrukwekkende, authentieke spel gegijzeld houdt, tot aan het mooie, open einde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden