Review

Dr. John heeft nog niets van zijn vuur verloren

AMSTERDAM - “Gekleed in morsige gewaden, een opzichtige plumeau als staf in de hand en een soort Romeinse, van slangenhuid vervaardigde en van pluimen voorziene helm op stoot hij, onbeweeglijk vanachter de microfoon zijn bezwerende gezangen uit.” Aldus het programmakrantje van het Holland Pop Festival in het Rotterdamse Kralingen waar Dr. John juni 1970 zijn Europese debuut maakte. De man die zich tijdens het hoogtepunt van de psychedelica als extravagante voodoo-priester manifesteerde, liet afgelopen maandag in Paradiso het uiterlijk vertoon achterwege.

Steunend op een wandelstok wandelde hij, gestoken in grijs pak, naar de vleugel. Toen hij eenmaal de toetsen beroerde laaide onder die zwarte hoed het vuur op in zijn ogen en kreunde zijn verfomfaaide stem als vanouds. Terwijl een excentrieke oorbel en een parmantig paardenstaartje op en neer schudden, ontvouwde Mac Rebennack (1941) alias Dr. John met twee gitaristen en een drummer een muziekpanorama dat de hele twintigste eeuw omspande.

Jazz, rhythm & blues, rock, funk en latin speelden ze met zo'n organisch naturel, dat de uitverkochte zaal in een lichte euforie ontstak. De Paradisobalkonnetjes met hun poffertjeskraamromantiek versterkten de suggestie alsof je in de straten van New Orleans zélf vertoefde. Die havenstad waar uit de creolisering van bevrijde zwarte slaven, Indiaanse, Franse en Spaanse bewoners talloze muziekstijlen geboren werden. Daar legden rouwprocessies, het jaarlijkse mardi-grass-carnaval, voodoo-praktijken en openbare muzieksessies op Congo Square de basis voor de eerste jazz- en rhythm & blues-varianten. Na de Tweede Wereldoorlog kleurden Fats Domino, Professor Longhair, Alain Toussaint, Lee Dorsey en The Neville Brothers met talloze hits de hitparades met diezelfde New Orleans-traditie.

Temidden van dit rumoer groeide Dr. John op. Aanvankelijk als sessiemuzikant, vanaf eind jaren zestig als solo-artiest. Via het debuutalbum 'Gris-gris' maakte de hippiegeneratie kennis met een blanke voodoo-priester, die de zwarte muziek uit zijn geboortestad naar een breed poppubliek vertaalde. Later belandde Dr. John in de marge en nam plaats in het nachtbrakersgilde waar Tom Waits en Mink Deville zich thuis voelen. Was hij toen op the right place, wrong time, nu valt alles samen. Vandaag ziet een nieuwe generatie popmuzikanten in hem een geestelijke vader, zodat zijn laatste plaat 'Anutha Zone' met het puikje van de Britpop is opgenomen. In de Abbey Road-studio's nog wel.

Gesteund door deze onverwachte bijval speelde Dr. ohn met esprit een bloemlezing uit oud en nieuw werk. Met verbazende souplesse en sublieme techniek dwong deze éminence grise van de gris-gris respect af. Tijdens dit enerverende Paradiso-optreden maakte Dr. John duidelijk voorgoed uit zijn door dope en drank getekende impasse te zijn herrezen. Maar bovenal, dat hij nog de enige levende schatbewaarder is van de New Orleans-traditie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden