Down The Rabbit Hole is gegroeid zonder intimiteit te verliezen

Beeld Koen Verheijden

Ondanks de groei en een hoofdpodium in de open lucht heeft Down The Rabbit Hole de intimiteit van een tuinfeest behouden.

Met 35.000 verkochte kaarten kun je het kleine broertje van Lowlands niet langer klein noemen. Maar hoewel het aantal bezoekers in het vijfjarig bestaan van het festival verviervoudigd is, heeft Down The Rabbit Hole nauwelijks aan intimiteit ingeboet. Nog steeds kun je achter elke boom zomaar een dj aantreffen die niet in het programmaboekje staat. Je kunt drie dagen lang rondstruinen en er op maandagochtend achter komen dat je een volledig ander weekend hebt beleefd dan je buren van de camping. De schaalvergroting zie je hooguit terug aan het aantal hoekjes waar iets te beleven is: het zijn er nóg meer. Gemiddeld genomen is het er misschien iets drukker - festival-in-een-festival Wilde Haren heeft bijvoorbeeld flink uitgebreid - maar je waant je nog steeds eerder op een uit de hand gelopen tuinfeest dan op een festival dat het adjectief middelgroot is kwijtgeraakt.

Het gevolg van de verbrokkelde opzet is dat er geen gezamenlijke herinneringen aan Down The Rabbit Hole bestaan. Hét optreden waar iedereen jaren later nog over praat? Dat is er niet. Dit jaar zijn de omstandigheden geschapen om dat toch voor elkaar te krijgen. Het hoofdpodium is verplaatst van de tent naar de open lucht en kan veel meer bezoekers aan.

Het is aan Queens Of The Stone Age om de eerste lat te leggen. De Amerikaanse rockband speelt strak als altijd. Luie muziekjournalisten vinken de gemeenplaatsen ‘ronkende gitaren’ en ‘militante drumsalvo’s’ aan in hun opschrijfboekjes. Boegbeeld Josh Homme rakelt het Nederlandse vocabulaire op dat hij geleerd heeft toen hij kort voor de oprichting van QOTSA enige maanden in Amsterdam woonde. Schuttingtaal natuurlijk, maar het schept toch een band.

Beeld Koen Verheijden

Dat het optreden ondanks de inzet van de muzikanten niet uit de verf komt, is te wijten aan het geluid. Met name bij de heuvels achteraan klinkt niets dan een rommelig gebeuk. Alsof er bij de buren een feestje is.

Charisma

De programmeur die het aandurfde om de veel minder ervaren Anderson .Paak op zaterdag de headlinespot te geven, kreeg gelijk. .Paak is Q-Tip, Barry White en Curtis Mayfield in een persoon. Met dat talent en zijn overrompelende charisma doet hij het publiek vergeten dat zijn oeuvre eigenlijk te klein is om dit belangrijke optreden te verantwoorden.

Kort daarvoor wordt op dezelfde plek het sterkste concert op het hoofdpodium gegeven. David Byrne geeft het woord band een compleet andere betekenis. Met zijn twaalven staan ze op het podium. Staan, inderdaad. Gestoken in stemmig grijs hebben de bandleden hun instrumenten om hun nek gehangen, zodat je het idee hebt naar een plechtige fanfare te kijken. Het twaalftal marcheert en danst over het podium met een choreografie waar Hans van Manen zich niet voor zou hoeven schamen. Byrne mag voor de wet bejaard zijn, in de muziekwereld geldt hij nog altijd als een frisse vernieuwer.

Nick Cave is gevoelsmatig niet de meest voor de hand liggende artiest om een feestweekend af te sluiten. Het publiek is drie dagen lang ontsnapt aan de dagelijkse besognes. Even niets aan het hoofd, plezier was het voornaamste doel. En dan komt Cave op bezoek. Hij was nooit de eerste aan wie je dacht als je een kaartje voor de kermis over had; sinds zijn zoon overleed en hij het verdriet verwerkte in zijn muziek, zijn zijn shows ontzettend beladen. Juist dat contrast is vanavond de kracht. Caves verdriet komt extra hard aan. Straks mogen we weer feesten, nu staan we even stil bij het feit dat het leven ook zijn schaduwzijden kent. De visuals tonen een tropische storm en hoewel in Beuningen een verwaarloosbaar briesje blaast, zijn de beauforts voelbaar. Intens prachtig.

Beeld Koen Verheijden

Vloekende zon

Over het weer viel dit weekend niet te klagen, maar het is de vraag of James Holden en Fever Ray er erg enthousiast over zijn. Beiden geven sterke, psychedelische shows die zowel muzikaal als qua aankleding gemaakt lijken voor dit op Alice in Wonderland geïnspireerde festival, maar die felle zon vloekt bij hun muziek als tl-licht bij een romantisch diner.

Wat dat betreft heeft Calexico het makkelijker. Hun mix van americana en Zuid-Amerikaanse muziek kan zich geen betere temperatuur wensen. Minstens zo vrolijkmakend is het optreden van La Femme, dat alles verenigt wat zestig jaar Franse popmuziek interessant maakt.

Achter de kleinste blokjes op het schema zitten soms de wonderlijkste werelden verborgen. Maak kennis met Karel, een soort Jannes van der Wal zonder dambord. Zijn retro-electropop is aanstekelijk, maar de kracht zit hem in zijn onnavolgbare danspasjes en een glimlach van drie strekkende meters. Zelfs op de rustpunten verbrandt Karel tweehonderd calorieën per minuut. Zijn naam wordt gescandeerd. Een nieuwe antiheld is geboren. Veel aanwezigen zullen dit optreden als hun absolute hoogtepunt herinneren.

Wie er niet was hoeft niet te treuren. Op hetzelfde moment stond er op een ander veldje ongetwijfeld een andere Karel het woord euforie te herdefiniëren. Het nieuwe hoofdpodium is een goede zet, maar de kracht van Down The Rabbit Hole zit hem nog steeds in versnipperde gezelligheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden