Review

Dochters komen soms van heel erg ver

Lange wachttijden, probleemkinderen en idealistische ouderparen: vraag een willekeurige voorbijganger waar hij aan denkt bij het begrip 'adoptie' en grote kans dat hij deze trefwoorden geeft. Grote kans ook dat zijn kennis van het onderwerp niet veel verder reikt.

Willy Francissen

Over adoptie is veel geschreven, maar weinig dat voor een breed publiek toegankelijk is. Terwijl de meeste mensen wel iemand in hun omgeving hebben die een kind heeft geadopteerd en vaak zeer geïnteresseerd zijn in hoe dat nou precies in zijn werk is gegaan. Voor al die mensen én voor adoptieouders in spe schreef Dido Michielsen het prachtige boekje 'Dochters van ver. Belevenissen van een adoptiemoeder'.

Michielsen schrijft in een vlotte, humoristische stijl over de adoptie van haar twee Chinese dochters. Ze wisselt het persoonlijke relaas af met verslagjes van gesprekken die ze heeft gehad met belanghebbenden: andere adoptieouders, (oudere) geadopteerden, een hoogleraar adoptie, vertegenwoordigers van de overheid en van de bemiddelaar die de kinderen naar Nederland haalt.

Zo komen we erachter wat het betekent om als adoptieouder voor het eerst een foto van je kind te zien, het kind voor het eerst in je armen te sluiten en er de eerste dagen mee door te brengen. Maar ook wat de ratio is achter de lange procedure die daaraan vooraf ging, waarom aankomende adoptieouders een verplichte cursus opvoeden ondergaan, wat 'hechting' is en waarom dit begrip in adoptieland zo belangrijk is.

'Dochters van ver' behandelt in 235 pagina's alle facetten van de procedure zonder ergens langdradig te worden en zonder het opgestoken vingertje te gebruiken dat zo vaak in teksten over adoptie opduikt. En dan blijkt dat je ook de weg naar een 'dochter van ver' bijna achteloos kunt inslaan. Dat je nog tot vlak voor de komst van het kind door hevige twijfels kunt worden bevangen en dat je, ondanks de voorbereidingstijd, geen idee kunt hebben hoe je een dreumes moet verzorgen. Dat de kinderen het heel goed kunnen doen in hun nieuwe omgeving en dat een normaal gezinsleven -wat dat dan ook moge zijn- kan ontstaan. Maar dat het eigene van adoptiekinderen en de specifieke problematiek altijd op de achtergrond aanwezig zijn - ook in het gezin van Michielsen komt de gezinstherapeut eventjes om de hoek kijken.

Hoe goed de dochters van ver het doen valt uiteindelijk pas op lange termijn te beoordelen. Misschien een ideetje: over vijftien jaar het boekje 'Dochters van ver. Belevenissen van adoptiekinderen'?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden