TheaterrecensieDjinns

Djinns is rauw, opgefokt en richtingloos

‘Al onze medewerkers zijn met elkaar in gesprek.’ Beeld Jean van Lingen

Theater
Likeminds
‘Djinns’
★★

Hoe kun je, als je hele wereld ontwricht is door een catastrofe, geluk hervinden? Door zo snel mogelijk het comfort van de welvaartsmaatschappij proberen terug te halen? Door de beloftes van een wereldreligie te omarmen? Dat lijkt het thema van ‘Djinns’, een door Ko van den Bosch voor Likeminds geschreven en geregisseerd toneelstuk.

Twee vrouwen, getraumatiseerd door een kennelijk inmiddels voorbije lockdown en verlangend naar avontuur en aangenamer vertier, zijn terechtgekomen in een hotelkamer. Die is met omgevallen meubilair niet wat ze hadden verwacht. De huistelefoon biedt geen soelaas, enkel een robotstem.

Onthand en al meer opgefokt rent het tweetal rond, op zoek naar een schone tandenborstel of wat ook en inzichten roepend als “we leven in een verdienmodel”. Tot een van de twee plots in een (gebreide) nikab verschijnt. Er is iets veranderd, constateert de ander: jij bent weer in het geloof.

Kracht zit in het rauwe en absurde

Wat op voorhand intrigeerde, is, dat het in ‘Djinns’ om een Europese en een Arabische vrouw zou gaan. Het onderscheid is aanvankelijk amper op te maken uit uiterlijk en westerse kledij of uitlatingen. Nu lijkt het een rol te gaan spelen, maar het blijft in dat moment steken. Ook de ander trekt een nikab aan zonder dat duidelijk is of en hoe de een de ander heeft overgehaald of overtuigd.

De kracht van Van den Bosch’ teksten zit niet in filosofisch doorwrochte analyses, maar in het rauwe en absurde. Hij heeft ‘Djinns’ in drie religieus getinte aktes verdeeld: Geloof, Hoop en Liefde. Ook daarom zou een helderder verwoorde kijk op de verschillen en overeenkomsten tussen christelijke en islamitische waarden het stuk meer lijn en betekenis hebben gegeven.

 Karrevracht aan one­liners en kreten 

Nu blijven we met beide vrouwen, energiek gespeeld door Sinem Kavus en Sarah Jonker, hangen in een onbestemde chaos. Met een karrevracht aan one­liners en kreten die sneren naar uiteenlopende zaken als populisme, de gemechaniseerde samenleving, vrouwenmisbruik, oorlogshaarden. Soms wrang: onthoofden als een wel erg rigoureuze manier om geen mondkapje te hoeven dragen. Zelden subtiel, zoals de telefoonstem: al onze medewerkers zijn met elkaar in gesprek. Maar meestal richtingloos.

Ondanks een sprankje optimisme aan het eind, het vage besef dat je het ultieme heil in jezelf kan vinden, is het woede over van alles en nog wat, die overheerst. ‘Djinns’ is als een ongeleid projectiel, dreigend, maar niet raak.

Info: www.likeminds.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden