Divino Amor is de derde speelfilm van Gabriel Mascaro (Neon Bull).

FilmrecensieDivino Amor

‘Divino Amor’ is een wonderbaarlijk verhaal over een vrouw die zich uitlevert aan het hogere

Divino Amor is de derde speelfilm van Gabriel Mascaro (Neon Bull).

Divino Amor
Regie: Gabriel Mascaro
Met Dira Paes, Julio Machado, Emilio de Mello
★★★★☆

Met ‘Divino Amor’ neemt de Braziliaanse filmmaker Gabriel Mascaro een soort voorschot op de toekomst van zijn land. Geen science-fictionvergezichten, hij situeert zijn verhaal al in 2027. Het wereldberoemde carnaval heeft tegen die tijd plaatsgemaakt voor ander massavermaak: een jaarlijks dancefestival van ‘ultieme liefde’, een feestelijke wachtruimte voor de terugkeer van de messias.

Op de stranden, ooit een verzamelplek van spannende bikini’s, lopen vrouwen nu zedig ingepakt rond. In openbare ruimtes hangen detectors die persoonlijke informatie als ‘gescheiden’ of ‘geregistreerde foetus’ over passanten vastleggen.

Aan deze ordelijke samenleving draagt Joana vol overgave haar steentje bij als overheidsdienaar. Ze registreert nieuwgeborenen. Ze hoort mensen met een scheidingsverzoek aan. En probeert ze vervolgens te overreden hun huwelijk intact te houden. Ondertussen wil haar eigen zwangerschap niet van de grond komen.

Dira Paes is een geweldige keuze voor de hoofdrol

Mascaro, die eerder indruk maakte met ‘Neon Bull’, schetst een koel efficiënte wereld die gedrenkt in pastelkleurig neonlicht iets dromerigs en begerenswaardigs krijgt. Of is het juist beklemmend? Wat je als kijker misschien als een dystopie beschouwt, is voor Joana een utopie. De Braziliaanse ster Dira Paes is een geweldige keuze voor de hoofdrol van een vrouw die zich devoot wijdt aan huwelijkse waarden, bijbelleesavonden en dooprituelen en die ondertussen wacht op een teken van God.

Het fascinerende is dat Mascaro, die ver voor de verkiezing van de nieuwe, conservatieve president aan zijn film begon, een vinger probeert te leggen op bredere ontwikkelingen als opkomend evangelisme en conservatisme, zonder een satire met grote gebaren te maken. Alsof hij deze bewegingen, vaak gestoken in moderne jasjes, eerst eens wil inventariseren.

Mooi zijn bijvoorbeeld de scènes in een drive-through-biecht, waar een pastoor zalvende woorden door het bestuurdersraampje biedt. Voor Joana is religie geen kerk, maar een pragmatisch samenvoegsel van professionele coaching, kringgesprekken, seksuele rituelen, vruchtbaarheidsingrepen en individueel contact met God.

Begeleid door de technoklanken van componist Otavio Santos vertelt Mascaro zo een wonderbaarlijk verhaal over een vrouw die zich uitlevert aan het hogere. Of je daar, tegen het einde, blij mee moet zijn, laat de filmmaker wijselijk in het midden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden