Dit waren de beste tv-series van 2017

Het is kerstvakantie! De beste tijd van het jaar om met een goed boek bij de open haard te gaan zitten. Of, nog beter, als u tenminste niet in een ingesneeuwde blokhut vertoefd waar de internetverbinding voortdurend uitvalt - hét moment om al die series die u het afgelopen jaar heeft gemist er doorheen te bingen

De cultuurredactie van Trouw deed een greep uit haar serie-recensie van het afgelopen jaar, en zette het beste voor u op een rij. Hier vindt u het volledige overzicht, hieronder, in willekeurige volgorde, een korte bloemlezing het beste dat onze serie-kijkende redacteuren het afgelopen jaar zagen. 

Big Little Lies 

Het zomerse Big Little Lies lijkt eerst 'Desperate Housewives' all over again, maar dan in een weelderiger setting: Monterey, het Californische stadje met 'het grootste aquarium ter wereld', waar in deze serie ieder huis een kookeiland heeft waarachter je door een weids raam over de oceaan uitkijkt. De vrouwen doen aan yoga of iets artistieks bij het plaatselijke toneel en in de Amerikaanse sleeën waarin de kinderen naar school worden gebracht, klinkt de muziek van Fleetwood Mac en Neil Young.

Dit is het zonnige Californië van de rijken waar vier schoolpleinmoeders heel hard proberen de schijn op te houden, tot er doden vallen.

Schrijver David E. Kelley ('Ally McBeal') en regisseur Jean- Marc Valléé ('Wild') baseerden de serie op een bestseller van Liane Moriarty. De verfilmers schuwen lyrische opnames van strand, golven en haren niet, maar uitgekiend blijft het. Zeker Kidman en Alexander Skarsgard krijgen je op het puntje van je stoel als na de zoveelste geweldsuitbarsting dit glamourkoppel toch maar een therapeut opzoekt. Kidman liet in films als 'Eyes Wide Shut' en 'Rabbit Hole' lang geleden al zien goed uit de voeten te kunnen met intense, subtiel verhullende én onthullende therapiesessies. (Jann Ruyters

The Crown - Seizoen 2 (Netflix)

In dit tweede seizoen van The Crown  ligt de nadruk minder op politiek en meer op de relatie tussen Elizabeth en Philip, die onlangs in het echt hun zeventigjarig (!) huwelijk vierden. In 1954 gaat de jongensachtige Philip (Matt Smith) zonder zijn vrouw naar Melbourne om de Olympische Spelen te openen. Philips assistent en vriend zien we op de maandenlange reis per marineschip onderweg ergens in de tropen een hut induiken met een inheemse schone maar van Philip blijft in het midden of hij meer doet dan een dansje rond een kampvuur. Elizabeth (grote gekwetste ogen) heeft zo haar vermoedens.

Claire Foy als Queen Elizabeth in The Crown

De karakters zijn zo goed uitgewerkt dat je van ze gaat houden. Oogstrelend is deze duurste Netflixserie ook. In de pracht en praal doet de moderne tijd zijn intrede in de interieurs. Margaret, veel hipper dan haar zus, bouwt een open keuken in haar monumentale woning in Kensington.

Er zijn plannen voor zes seizoenen. Ondertussen zouden de fans de film 'The Queen' uit 2006 terug kunnen kijken, van dezelfde maker als The Crown, Peter Morgan, met ook een briljante Helen Mirren als Elizabeth die het helemaal verkeerd doet na de dood van Diana. (Dorien Pels)

Mindhunter 

Voor het mede door David Fincher geproduceerde 'Mindhunter' baseerden de makers zich op het boek 'Mind Hunter: Inside FBI's Elite Serial Crime Unit' van John E. Douglas. Dat boek handelt over het pionierswerk van Douglas aan het eind van de jaren zeventig. Hij was een van de eersten die serieus werk maakte van het verzamelen van achtergrondinformatie over seriemoordenaars door uitgebreid met ze te gaan praten over hun daden en het waarom.

Het is 1977, dus klinkt het als 1977 en ziet het eruit als 1977. De hits van toen vormen de soundtrack: het voor de hand liggende 'Psycho Killer' van Talking Heads bijvoorbeeld. Nixon was drie jaar ervoor afgetreden, Vietnam zat nog vers in het geheugen, Manson zat levenslang uit.

Er wordt steengoed geacteerd in Mindhunter. Musical-acteur Jonathan Groff (de eeuwig twijfelende homo in 'Looking') is de wat verrassende casting voor de hoofdrol van de keurige rechercheur Holden Ford. Vooral zijn ondervraging van Ed Kemper (een fantastische rol van Cameron Britton) is ijzingwekkend goede televisie. Er zijn mooie personages om hem heen gezet, waardoor ook privélevens interessant doorschemeren. (Peter van der Lint)

Top of the Lake – China Girl

Het tweede seizoen van 'Top of the Lake' speelt niet meer in Nieuw-Zeeland. Dat is op zich jammer, omdat de lege en ruige natuur van het geboorteland van bedenker, schrijver en regisseur Jane Campion veel toevoegde aan de sfeer van de serie. Vooral dat afgelegen vrouwenkamp met die gekke goeroe Holly Hunter is sterk in de herinnering blijven hangen. Maar Campion heeft er ondanks de verhuizing naar het grootstedelijke Sydney alles aan gedaan om die bijzondere sfeer vast te houden. En dat is wonderwel gelukt.

Het zijn niet alleen de mannen met wie Campion een appeltje te schillen heeft. Ook de vrouwen spaart zij niet. Holly Hunter, die zo goed was in Campions film 'The Piano', is hier vervangen door Nicole Kidman, die minstens even goed was in Campions film 'The Portrait of a Lady'. Kidman, met een wild uitwaaierende grijze haardos, speelt de hoogst irritante adoptiemoeder Julia, die op latere leeftijd lesbiënne is geworden. De scènes waarin Kidman voorkomt zijn zonder uitzondering hilarisch. Het gevoel voor humor is in dit verhaal met loodzware thema's gelukkig nooit weggemoffeld. Naast Kidman is het vooral de onhandige reuzin Miranda die je steeds weer doet gniffelen.

Campion kraakt ondertussen harde noten over uitbuiting van Aziatische kindvrouwen, over het egoïsme van ouderloze echtparen met een kinderwens en over nog zo het een en ander. Het is doordacht gemaakt, liefdevol, diepzinnig én, zoals gezegd, met humor. Een van de beste series van het het jaar. (Peter van der Lint)

Atlanta

De gedurfde aanpak van het 10-delige, tragikomische ‘Atlanta’, heeft bedenker Donald Glover vrachtladingen aan lof opgeleverd. Terecht: de 33-jarige rapper/acteur/regisseur/komiek/schrijver levert met zijn televisieserie, uitgezonden op de Amerikaanse kabelzender FX, een heerlijk verfrissende kijk op de onderkant van de grootstedelijke hiphopcultuur.

Een overkoepelende verhaallijn ontbreekt, maar Donald Glover (eerder te zien in ‘Community’) speelt Earn. Type eigenwijze nerd, beetje doelloos, hart op de juiste plek. Wanneer zijn drugsdealende neef Alfred als rapper Paper Boi een bescheiden succesje boekt werpt Earl zich op als diens manager. Om tenminste íets te verdienen, en zijn relatie met zijn ex en dochtertje te kunnen lijmen. Het zou een prima setting voor een standaard sitcom kunnen zijn, maar Atlanta is door de vlijmscherpe, danwel ongemakkelijke, danwel absurdistische humor nog zo veel meer. (Joris Belgers

Master of None

"Je kunt één Indiër in een sitcom stoppen. Geen twee. Een serie met twee zwarte Amerikanen, oké, kan. Maar twee Indiërs, zover zijn we niet."

Ergens in de eerste twee seizoenen van Netflix-productie 'Master of None' krijgt bedenker, regisseur, hoofdrolspeler (en komiek) Aziz Ansari dit van een tv-producent te horen. Ongetwijfeld opgetekend uit een gesprek dat hij ooit echt met een producent had. Misschien was het de aanleiding om deze serie te schrijven.

'Master of None' zit vol kleine en grote vondsten. De serie wisselt slimme inzichten af met komedie, soms ongemakkelijk maar altijd origineel. Zelfs de romantiek voelt waarachtig en dat is geen sinecure in het format van de sitcom. Van Ansari kunnen we nog veel verwachten. (Ronald Rovers)

Dear White People

Het klinkt als dynamiet: een komische tv-serie die de verhoudingen tussen zwarte en witte studenten als onderwerp heeft. Toen Netflix begin dit jaar de trailer voor de serie 'Dear White People' de ether instuurde, leidde dat meteen tot een rel. Omgekeerd racisme, vonden witte Amerikanen. Heel wat Netflix-abonnementen werden opgezegd.

Maar wie aan de serie begint, ziet meteen dat het heel wat genuanceerder ligt. En aan het einde van het eerste seizoen begrijp je helemaal niets meer van die ophef.

Racisme bestaat, dus wees je daarvan bewust, lijkt de boodschap die de serie wil uitdragen. 'Dear White People' doet dat op een slimme manier, die veel jonge serie-kijkers zal verleiden. (Sandra Kooke

Game of Thrones – Seizoen 7

Ja, de plotgaten maakten het zevende seizoen van spektakelserie Game of Thrones zo lek als een vergiet. De zevende reeks wordt aanelkaar gehouden door een plakwerk aan duveltjes uit doosjes, incoherente tijdlijnen en toevalligheden. Met drie afleveringen meer, zoals in eerdere seizoenen gebruikelijk, was er wellicht meer plek geweest voor het uitwerken van de beslissingen van alle verschillende stukken op dit schaakbord.

En dan was ook meer plek voor de verbluffende vuurspuwende draken. Voor die prachtige setpieces van veldslagen. Voor de aankleding, die tot in details is verzorgd (die winterjurk van Daenerys!). Voor nog onverwachte plotwendingen; mooi gefilmde weidse landschappen; sterke acteurs en hun multidimensionale karakters; gender-verantwoorde, vrouwelijke heldinnen. Kortom, alles wat de serie, ondanks de gebrekkige logica waarmee razendsnel alle eindjes worden verknoopt, alsnog volkomen terecht tot zo'n immens populair cultuurverschijnsel maakt. (Joris Belgers)

Stranger Things – Seizoen 2

Slim van de twee Duffer-broers om het tweede seizoen van hun Netflix-hit 'Stranger Things' langzaam op gang te laten komen. Anders zou deze hommage aan de muziek en films van de jaren tachtig misschien te veel als een herhaling voelen.

En áls dingen gedateerd voelen bij het kijken, dan is dat precies wat de makers wilden. De serie zit vol met typische trucjes uit de films en series van de jaren tachtig. Auto's rijden dus vol gas weg terwijl de modder tegen de lens van de camera spat en de overgangen tussen scènes zitten vol bewust klunzige beeldrijm, zoals een beeld van slijmerige tentakels dat overgaat in een beeld van een bord vol spaghetti. De muziek overheerst nooit maar versterkt juist de sfeer waardoor nummers van Cyndi Lauper, The Police en Scorpions precies goed getimed langskomen. (Ronald Rovers

Midnight Sun

Een goede thrillerserie begint vaak met het neerleggen van een lijk, en het liefst de snelle introductie van een interessante hoofdpersoon die gaat uitzoeken hoe dat lijk daar gekomen is. Het is niet makkelijk om origineel te zijn in het grote aanbod, maar de makers van 'Midnight Sun' slagen in de eerste twee minuten bijzonder goed in het eerste onderdeel. Hier zijn dan ook de Zweden aan het werk die eerder 'The Bridge' maakten. (Edwin Kreulen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden