Pianist Víkingur Ólafsson debuteert bij het Concertgebouworkest onder leiding van Paavo Järvi. Beeld Milagro Elstak
Pianist Víkingur Ólafsson debuteert bij het Concertgebouworkest onder leiding van Paavo Järvi.Beeld Milagro Elstak

RecensieConcert

Dit langverwachte live concert werd een race tegen de avondklok

Klassiek
Concertgebouworkest
Mozart, Schumann
★★★

Het liep al tegen half tien toen dirigent Paavo Järvi vrijdagavond de opmaat gaf voor het laatste deel van Schumanns Derde symfonie. Dat deel duurt niet superlang, maar het was toch behoorlijk haasten om net voor de avondklok weer thuis te zijn. En dan woon ik redelijk dicht bij het Concertgebouw.

De timing kon dus beter, maar niet gezeurd, want we mochten weer met 425 liefhebbers live een concert bijwonen. Eindelijk. Iedereen vooraf getest, met nu niet drie lege stoelen tussen jou en je buurman zoals eerder, maar twee. Alles was nieuw aan dit testconcert, en het Koninklijk Concertgebouworkest (KCO) heeft niet eerder met een avondklok rekening hoeven houden.

Debuterend pianist Víkingur Ólafsson had het nog zo gezegd in het dankwoord na zijn luid toegejuichte weergave van Mozarts Pianoconcert nr. 24. Hij had het over een droomorkest in een droomzaal én over die avondklok. En dus moest hij opschieten, zei hij, en speelde een bewerking van een deel uit de Vierde orgelsonate van Bach. Prachtig, maar toch weer vijf minuten extra.

Met een praatje

En de avond was ook al begonnen met een praatje. Dominik Winterling, de kersverse directievoorzitter van het KCO, heette het publiek in perfect Nederlands welkom op deze bijzondere avond. Hij bedankte de musici voor hun motivatie en toewijding in het afgelopen jaar, en had lof voor het trouwe en gulle publiek dat er onder andere voor had gezorgd dat dit concert in tien minuten was uitverkocht. Na die opmerking klapten de musici enthousiast.

In die hoopvolle en opgetogen sfeer speelde deze avond zich af. Een avond waarop dus ook gewoon weer live muziek werd gemaakt. Los van alle opwinding over het heuglijke feit dat dat weer kon, klonk die muziek vooral heel stevig en gespierd. Nou kan Mozart dat best hebben. Het Pianoconcert nr. 24 is een van zijn weinige in een mineur toonsoort, en het enige waarvoor hij zo’n groot orkest inzet.

Beethoven was fan

Beethoven was fan van dit concert, en je begrijpt waarom. De Romantiek gluurt hier om de hoek, en dirigent Järvi zette daar maximaal op in. Niet al te subtiel, wel strak en glanzend in de lak. Ólafsson antwoordde met navenant spel, ook al leek het in het begin dat de klankwereld van de pianist haaks op die van de dirigent stond. Maar al snel legde ook de IJslander het er iets te dik beethoveniaans bovenop. Dat was best jammer, en die gemaniëreerde overdreven armbewegingen leidden af, waren bovendien totaal onnodig.

Gemengde gevoelens dus. En die bleven aanwezig tijdens de symfonie van Schumann. Er is weinig muziek die zo onstuimig en hoeftrappelend begint als deze Derde symfonie. Dat haalden dirigent en orkest er mooi uit, maar iets kan ook té geforceerd en verbeten worden, waardoor de aanvankelijke lach om de lippen verstijft. Het klonk heerlijk opruiend (prachtige hoorns), maar er zit beslist meer in deze partituur.

Lees ook:

TicketSwap-directeur: ‘Als de festivals weer beginnen, komt er een vloedgolf op ons af’

Hoewel er geen evenementen zijn en TicketSwap bijna geen kaartjes kan doorkopen, blijft de directeur hoopvol. ‘We zijn weer mensen aan het aannemen.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden