Review

'Dirty Dancing' in Tunesië

De 30-jarige voormalige filmcritica Raja Amari kreeg vrij gemakkelijk financiële steun van de Tunesische overheid voor haar scenario over de weduwe Lilia. Zij ontvlucht een huisvrouwen-isolement in Tunis in nachtelijke optredens als buikdanseres. Een emancipatoir verantwoord thema en een mooi tegenwicht tegen groeiend islamitisch fundamentalisme. Maar achteraf bleek het toch even slikken voor de subsidiegevers, dit speelfilmdebuut, hoe eenvoudig en zachtaardig ook. Geen klaagzang, deze keer; en geen nobel, tragisch slachtoffer in de hoofdrol, maar twee voor Tunesië expliciete vrijscènes en een feilbare heldin die doet wat Allah en patriarchaat verboden hebben.

Jann Ruyters

'Satin Rouge' is niet vrij van clichés. Voor haar ontdekking van het satijn draagt de geremde huismoeder Lilia een vormloze schort. Ze vult haar dagen met stoffen en dweilen, en met het bespioneren van haar dochter die wildere dingen doet. Een van haar speurtochten brengt haar in een 'cabaret' in Tunis waar ze geraakt wordt door de kleuren en klanken, en door rollende buiken en hypnotiserende heupen van de danseressen. Vanaf dan sluipt Lilia 's nachts het huis uit om de stilte in te ruilen voor de muziek, de schort voor satijn, en de conformistische buurvrouw voor de vrijdenkende danseressen.

Een Tunesische 'Dirty Dancing' is 'Satin Rouge' al genoemd. Ongehoorzamer zelfs, want niet meer strevend naar harmonie en met subtiel venijn in de staart.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden