Beeld Trouw

ColumnFranca Treur

Die kleine kinderen moesten zichzelf maar zien op te voeden

De laatste maanden denk ik heel vaak: dát moet ik nog schrijven. En dat. En dat. Maar ik kom niet verder dan een paar notities op mijn telefoon tijdens het voeden van de baby. Brieven van lezers beantwoord ik niet, ze slingeren rond, op de koelkast, op het dressoir naast het speelgoedmandje, eerst nog in het zicht, en als ik me te schuldig voel, gooi ik er een ongelezen tijdschrift overheen. Mijn oma’s worden niet door mij gebeld, terwijl ze nu juist eenzaam zijn. De online theater-, cabaret-, en muziekvoorstellingen, zo helend en helemaal gratis dankzij corona, worden niet door mij bekeken.

Aan wil ontbreekt het me niet. Ik wil graag het soort mens zijn dat al die dingen wel doet, liefst van zeven tot twaalf in de ochtend, om de rest van de dag met een voldaan gevoel wandelend en mijmerend op nieuwe ideeën te komen. Om zes uur ’s avonds schenk ik mezelf dan een glas rode wijn in, schrijf tot een uur of negen om vervolgens in de kroeg met geestverwanten de dingen te bespreken die we onafhankelijk van elkaar hebben gedacht.

Dit klinkt nu wel heel erg als een vorig leven. Niet alleen het leven voor corona, maar ook het leven voor het moederschap. Deels verliepen mijn dagen zo, zij het dat ik na een kroegavond nooit om zeven uur ’s ochtends met donkere randjes op mijn lippen weer achter de laptop zat. Sterker nog: ik zat helemaal nooit om zeven uur al achter de laptop. En ik was ook nooit een trouwe beller of briefschrijver.

Omdat het wild is

Ik kom hierop door een boek over Remco Campert, waarin het leven buitenshuis zo begerenswaardig wordt beschreven. En ja, er lopen ook (kleine) kinderen rond in dat leven, maar die moeten zichzelf maar zien op te voeden. Gestofzuigd wordt er ook niet, geloof ik. Zo’n tijd was het, en zo’n milieu. Ik schrijf dit erg kort door de bocht op, je kunt niet zomaar iemands leven even samenvatten in twee zinnen, maar dit is wat mij ervan bijblijft.

Waarom is zo’n bestaan toch zo aantrekkelijk? Terwijl je met recht van spreken kunt zeggen dat je, als je ervoor hebt gekozen kinderen op de wereld te zetten, er ook verantwoordelijkheid voor moet dragen? Het antwoord is: omdat we nu binnen moeten zitten. En daarnaast: om­­dat het wild is.

Door romantici als Henry David Thoreau zit ik met het hardnekkige idee dat het wildste het meest levend is. Niet alleen in de natuur, maar ook in de literatuur. Saai is volgens hem alleen maar een ander woord voor tam. En ook qua buren heeft hij liever wilde dan getemde exemplaren.

Burgerlijke schrijvers met gewone gezinnen zijn natuurlijk tam. Schrijvers horen onaangepast te zijn, onverantwoordelijk, altijd in geldnood, in een te klein bovenhuis waar ze het gas van hebben afgesloten.

Nu is je zaakjes niet op orde hebben niet zo heel erg moeilijk. Brieven onbeantwoord laten, ook niet. Het is een grotere inspanning om het goed te doen. Je kunt, door een biografie op een ideetje gebracht, verzaken en inertie wildheid noemen, maar dat is niet de wildheid die Thoreau voor ogen had. Een wild iemand is volgens hem een willend iemand.

En willen doe ik zoveel. Ik haal me van alles in mijn hoofd. Dat telt alleen niet, zegt Thoreau. Wild is degene die ook dóet wat hij wil. Niet iemand die alleen ertoe bereid is. Daar ga je.

Overigens is de Almachtige volgens deze definitie de wildste. En Mao, Stalin of Hitler een goede tweede.  

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden