null Beeld

PoëzieJanita Monna

Dichter des Vaderlands Lieke Marsman bewijst: ze is de juiste dichter op de juiste plek

In mijn mand van Dichter des Vaderlands Lieke Marsman is een bundel vol leven en fonkelende energie.

Wobke moest het ontgelden, en Cora met haar laksige uitspraken over klimaatverandering, en Mark Rutte kreeg zijn ‘normaal doen’ als een poëtische boemerang terug in De volgende scan duurt vijf minuten, het poëziepamflet van Lieke Marsman uit 2018. Diezelfde Lieke Marsman (1990) is de komende twee jaar Dichter des Vaderlands. Afgelopen week nam ze het stokje over van Tsead Bruinja.

Op de dag dat ze verkozen werd, verscheen ook haar nieuwe bundel In mijn mand, met poëzie die bewijst dat Marsman de juiste dichter op de juiste plek is.

Ze debuteerde in 2010, met Wat ik mijzelf graag voorhoud dat meteen met prijzen werd overladen. Ze schreef proza, essays en in haar beste werk komen al die genres samen. Ook In mijn mand is poëzie met een sterk essayistische inslag.

Marsman volgt nauwgezet wat er in Den Haag en elders in de wereld gebeurt, niet zonder reden. Vastbijten in politieke dossiers bleek een afleidingsmanoeuvre, een manier om even niet aan ziek zijn te denken. Marsman heeft kanker, ze schreef erover in De volgende scan. Daarbij, zei ze afgelopen jaar in een interview met Trouw, wakkerde het verdiepen in politiek een soort ‘oerkracht’ aan, het gevoel heel helder te zien waar een probleem is en wat daaraan gedaan kan worden. Vergelijkbaar met het moment waarop in een gedicht de woorden op de juiste plek kunnen staan.

Ze is geëngageerd omdat ze niet anders kan. In haar teksten gaat de wil tot leven – ‘fuck fuck fuck/ ik wil niet dood’ – samen met een poging tot verzoening met het lot. Zoals een noodgedwongen in het nu zijn een woedende drang tot verandering van wat maatschappelijk wringt niet in de weg staat.

‘in Moria sterft/ een meisje/ een klapperend tentdoek/ als ventilator/ terwijl ons beloofd was/ dat de kinderen niet/ zouden sterven/ dit keer’.

Als scherpe messen snijden Marsmans woorden de ruis weg, laten ze angst zien, en twijfel, haar regels zijn een vrijplaats voor boosheid, schoonheid en melancholie.

‘Oneindigheid van tijd houdt me overeind nu. Hoe lang de dag ook leek, het was een snipper./ Hoe kort de dag ook lijkt, er is nog tijd.’ De dood is dichtbij, en In mijn mand is een bundel vol leven en fonkelende energie.

het waaien voor de bui

er is een onontgonnen wereld van natuur
waarin ik nog geen damhert van ree onderscheid
en in de stad weet ik weer niet welke cantate we horen
niet eens de naam te herkennen maar toch
in ieder geval de sopraanstem, de sporen. nee
elk knaagdier is voor mij de eerste keer zo’n dier
nooit eerder gezien, want ik lette niet op
er zijn zoveel dingen die we niet weten
of weer vergeten (zoals dat het gaat waaien voor de bui)
het is welbeschouwd een wonder dat het leven als geheel
wel indruk maakt, zo’n zonneklare afdruk achterlaat
Lieke Marsman

Lieke Marsman
In mijn mand
Pluim; 56 blz. € 21,99

Janita Monna (1971) is journalist en recensent. Voor Trouw schrijft ze wekelijks over poëzie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden