DansfilmFramed

Deze verstilde dansfilm had wel wat luider mogen klinken

Uit de  voorstelling Framed.  Beeld Andreas Terlaak
Uit de voorstelling Framed.Beeld Andreas Terlaak

Framed
Conny Janssen Danst
★★★

Let me fly away with you, zingt Nina Simone in de slotscène van de dansvoorstelling Framed van Conny Janssen Danst. De vloer vult zich langzaam met de twaalf dansers. Hun silhouetten steken nietig af tegen de skyline van nachtelijk Rotterdam met een wassende maan erboven. Ze kijken uit over de verlichte stad waar levens samenkomen, maar nu al ruim een jaar niet meer.

De hunkering zoals we die horen in Simones hartbrekende lied Wild is The Wind is het belangrijkste motief in Janssens nieuwe voorstelling. Die is in afwachting van de heropening van de theaters alvast op film uitgebracht. Janssen werkte vanwege de anderhalvemeter-restricties voornamelijk één-op-één met haar dansers. Van die nood maakte de Rotterdamse choreografe een deugd door vorm en inhoud samen te laten vallen: we kijken naar twaalf ‘bubbels’, inkijkjes in verschillende levens die als in een mo­zaïek samenkomen.

Afgezet tegen een gigantisch ledscherm met fraai geabstraheerde stadsbeelden van ontwerper Thomas Rupert, krijgen die bubbels, grotendeels solo’s, al snel een existentiële lading. Hoe verhoud je je in gedwongen isolement tot je omgeving en tot elkaar?

Geluk en contemplatie op de gezichten

We zien veel verlangen naar vrijheid, in twaalf verschillende hoedanigheden en dansstijlen. Indruk maakt danser Hiro Murata, die van simpelweg zitten een verstild schouwspel maakt. Zijn ledematen willen bewegen, maar een onzichtbare kracht houdt dat tegen. Door de mogelijkheden van film – inzoomen op wat de maker wíl dat je ziet – wordt duidelijk waar Janssen haar focus legt. Dat is niet zozeer de dans, een aansprekende hybride vorm van modern en urban, als wel de intentie erachter. In close-ups zien we de worsteling en soms ook geluk en contemplatie op de gezichten van de dansers getekend. Opvallend is dat in het filmframe de voeten vaak zelfs niet zijn te zien. Het gaat om de emotie. Dat is ‘typisch’ Janssen.

In duetten en een enkele ensembledans is gezocht naar manieren om een gevoel van samenzijn uit te drukken door juist niet of verwrongen samen te zijn. Dit komt prachtig tot uiting in een duet tussen de zwangere Adi Amit en Mariko Shimoda. Hun haar is in elkaar gevlochten tot één vlecht, wat niet alleen de beweging bepaalt maar ook de intentie: er is frictie, toch moeten ze samen richting bepalen. Amits zwangerschapsbuikje geeft er een extra dimensie aan.

Het blijft allemaal wat stilletjes en ingetogen. Ook dat is typisch Janssen: een baken van menselijkheid in een schreeuwerige wereld. Gezien de toestand van die wereld, waarop Framed reflecteert, zou iets meer ‘schreeuw’ de voorstelling wel urgenter maken.

Framed is vandaag online te zien. Uitzendschema en tickets via connyjanssendanst.nl. Theatertournee: zodra theaters open zijn voor publiek, t/m 30 mei 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden