Deze Songfestival-acts mag u vanavond niet missen

Vanavond begint in Tel Aviv de eerste halve finale van het 64ste Eurovisie Songfestival. Het is de mindere van twee, maar eerlijk is eerlijk: er zitten ook een paar parels tussen. Trouwjournalist Isabel Baneke zag in Israël de repetities en zegt op welke acts u vanavond moet letten.

Cyprus: Tamta – Replay

Au. Maar liefst 35 keer stuurde Cyprus zijn muzikale neusje van de zalm naar het Eurovisie Songfestival. En maar liefst 35 keer verloor het land. Het is een heus record: geen ander land stuurde zo vaak artiesten het podium op zonder het liedjesfestijn te winnen.

‘Replay’ zal daar geen verandering in brengen. Het deuntje noch de tekst van het nummer, dat wordt gezongen door de 38-jarige Tamta Goduadze, is bijster verrassend. “We keep it undercover, I know you miss the taste. Heart beats like an 808, you need my love on replay.”

Maar originaliteit is geen vereiste voor een nummer dat het publiek moet doen opstaan van de bank om de heupen eens flink los te schudden. En dansbaar? Dat is ‘Replay’ zeker. De beat is lekker, het refrein catchy en de act doet niet onder voor die van popprinsessen als Ariana Grande.

Ook doet Tamta denken aan Janet Jackson. Want zoals Justin Timberlake de top van de Amerikaanse zangeres van haar borst rukte tijdens de Super Bowl van 2004, met ‘titty-gate’ als gevolg, sjorren de vier machodansers van Tamta haar ook het lakleren jack van het lijf. Als dat maar goed gaat..

België: Eliot – Wake Up

O, Eliot, met die mooie blauwe ogen en schattige stekeltjes boks je het vast voor elkaar, de wereld een mooiere plek maken. De Belgische inzending van dit jaar heeft de gunfactor van een teddybeer. Met zijn vuist in de lucht en begeleid door de dreun van twee grote drums overtuigt hij met ‘Wake Up’.

Als een van de jongste deelnemers van dit jaar wil de achttienjarige Eliot zijn leeftijdsgenoten wakker schudden. Die heal the world-gedachte deelden anderen al veel eerder op het Songfestival. Vorig jaar nog zong de IJslandse Ari Ólafsson de longen uit zijn lijf om samen te komen en de wereld te verbeteren.

Net als Eliot was hij een broekie, met alle jeugdige naïviteit van dien. Maar anders dan Ólafsson slaat de Belg zich moeiteloos door zijn nummer heen. Hij zingt goed en oogt ontspannen, en de combinatie met de trommels maakt zijn show tot een van de parels van vanavond.

Montenegro: D mol – Heaven

Montenegro lijkt de hand dit jaar op de knip te houden. Ze stuurden D mol, een groep van drie mannen en drie vrouwen, die gehuld in witte pakken het nummer ‘Heaven’ te gehore brengen. Tsja.

Het is wat zoutloos. Als een soort Montenegrijnse K-otic beweegt het zestal over het podium, waar verder weinig gebeurt. Wel flirt D mol enthousiast met de camera.

Slovenië: Zala Kralj & Gašper Šantl – Sebi

Zouden de Slovenen gespiekt hebben bij The Common Linnets? Net als Ilse de Lange en Waylon in 2014, staan Zala Kralj en Gašper Šantl in het midden van het podium tegenover elkaar. Hij met een gitaar en drumpad machine bij de hand, zij voor de microfoon. Zwoel draait de camera om het duo heen, dat vooral elkaar diep in de ogen kijkt en de camera geen blik gunt.

Ook het lied is mooi in eenvoud. Toegegeven, na een poosje wordt het een tikkeltje monotoon, het nummer mist een hoogtepunt, maar ‘Sebi’ is een bescheiden electropop-plaat, sfeervol en midtempo. En dat gezongen in het Sloveens.

Finland: Darude en Sebastian Rejman - Look Away

Wie even is ingedut, schrikt na de eerste tonen van ‘Look Away’ direct wakker. Finland geeft in Tel Aviv drie shows tegelijk. Er gebeurt van alles op het podium. Een dansende zeenimf in het groen beweegt op een ijsblok wild met haar lijf, terwijl Darude het publiek vanachter zijn draaitafels als een dj opzweept. Op de achtergrond wordt een video getoond van een vrouw onderwater. Precies, net als Duncan Laurence in de clip bij ‘Arcade’.

De kijker komt ogen tekort bij dit spektakel, dat de opwarming van de aarde op de agenda wil zetten. Wel leiden al die impulsen af van zanger Sebastian Rejman, die gekleed in het zwart steeds de woorden ‘Look Away’ herhaalt. O, de ironie. Want dat is precies wat er gebeurt: de ogen van het publiek worden steeds naar elders op het podium gezogen.

Australië: Kate Miller-Heidke – Zero Gravity

Dit optreden gaat u bijblijven: de Australische operazangeres Kate Miller-Heidke, die op een huizenhoge paal rondzwiept tussen hemel en aarde, gehuld in een drie meter lange glitterjurk van tule. En dat met haar stembereik van drie octaven reppend over postnatale depressies.

Popera, we zagen het al vaker voorbij komen op het Eurovisie Songfestival. Ook de Australische act doet de clichés die bij deze categorie horen eer aan. Ze neemt het publiek mee in een magische sprookjeswereld, met haar ijspegelkroon doet ze denken aan prinses Elsa uit de Disneykaskraker ‘Frozen’.

Ook haar stem brengt verwondering. Niet voor niets is Miller-Heidke al jaren een van de muzen van de Nederlandse componist Michel van der Aa. Zouden er voldoende operafanaten tussen de kijkers van vanavond zitten?

IJsland: Hatari - Hatrið Mun Sigra

Van de feeërieke Kate Miller-Heidke naar de act uit IJsland, het contrast had niet groter kunnen zijn. Ook Hatari neemt de kijker mee naar een andere wereld. Die van een sm-club. Voor een bolvormige kooi schreeuwt de band het publiek toe. Hatari is een schok-rockband, met een snufje grunge en een schep techno. Origineel zijn ze zeker.

Gehuld in latexpakjes, aan schakelkettingen en met stekelsieraden stampen en kruipen de artiesten over het podium. Grommend verzetten ze zich tegen het kapitalisme. Interessant: de band heeft premier Netanyahu van Israël aanstaande zondag uitgenodigd voor een worstelpartij. Winnen de artiesten die, dan willen ze een BDSM bondagekolonie opzetten aan de Mediterrane kust.

Lees ook:

Muzikaal is Duncan Laurence er klaar voor, maar de concurrentie hijgt hem in de nek

De eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival is vanavond in Tel Aviv. Duncan Laurence is donderdag aan de beurt. Wat zijn z’n kansen?

Het Songfestival als spiegel van Europa, was dat wel de bedoeling?

Vanaf dinsdagavond zetten 180 miljoen wereldburgers hun scherm aan voor het Eurovisie Songfestival, een spektakel doorspekt met zang, dans en show. En: politiek. Want hoewel de koepelorganisatie het tegendeel beweert, is de show al vanaf de eerste editie gekleurd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden