Recensie

Deze aangrijpende voorstelling Andromache laat het slagveld in de liefde zien

Andromache Beeld TRBEELD

Andromache
Toneelschuur Producties
★★

'Andromache'. De oermoeder van de soap. Verliefdheid, jaloezie, niet beantwoorde liefdes, intriges, alles zit erin wat nog dagelijks in tv-series te consumeren valt. En dat in verhevigde mate.

Ga maar na: Orestes is stapel op Hermione, maar Hermione is de gretige bruid van Pyrrhus, die juist weer als een blok gevallen is voor zijn oorlogsbuit Andromache, terwijl Andromache's hart toebehoort aan haar gesneuvelde echtgenoot Hector.

'Andromache' speelt zich af in de nasleep van de Trojaanse Oorlog, wat de verhoudingen tekent en gevoelens aanscherpt. Hier is geen sprake van babbelliefde of minnenijd, maar van de smalle richel tussen hartstocht en haat, waar onwillige liefde zo kan verkeren in eerwraak en moordzucht. De liefde als nieuw slagveld sinds de echte wapens zijn neergelegd.

In de zeventiende eeuw moderniseerde Jean Racine Euripides' tragedie (± 430 v C) tot een drama zonder inbreng van goden. In de versie bij Toneelschuur Producties zetten regisseur Olivier Diepenhorst en decorontwerper Marc Warning de personages neer als archetypes van soapsterren. In een vitrinekast.

Is die kast aanvankelijk nog ingetapet als bij een verhuizing - van klassieke tijden naar het nu - al spoedig breken de figuren eruit om hun gefrustreerde emoties met ons en met vooral het object van hun eenzijdige liefde te delen. Of die ander daarvan gediend is, is niet van belang.

Taal

Het is het ik-tijdperk avant-la-lettre. Keihard zijn ze, zeker in contrast met de taal die vertaler/bewerker Herman Altena hen in de mond legt: niet berijmd of modieus, wel stijlvol en ritmisch. Dat met name de jongere acteurs daar greep op pogen te krijgen met een erg gewone of juist overgepassioneerde dictie vloekt helaas met de gestileerde enscenering. En haalt de spanning er vaak uit.

Het steeds wisselen van stijlfiguur en personage bij het in- en uit- de kast stappen is een mooie vormvondst. Tegelijk bevordert dat afstandelijkheid, waar gevoelens vrijwel alleen in ongebreidelde welsprekendheid worden geuit.

Maar dan is er gelukkig Andromache zelf. Regelrecht aangrijpend zoals Kirsten Mulder haar neerzet met een wankelend been, een lichte trilling in de armen, heel even een korte glinster bij de naam Hector in de al onthechte ogen, een zachte maar klare stem.

Met deze Andromache ga je mee als een aan de smadelijke status van slavin ontstegen vrouw, niet vatbaar voor platte emoties. Mulder zorgt net voor dat tikkeltje menselijkheid, dat voorkomt dat 'Andromache' verzandt in een l'art pour l'art performance.

Tournee t/m 26 april: www.toneelschuurproducties.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden