InterviewRuud van Lieshout

Deze 97-jarige is de man achter talloze hits: van Ramses Shaffy tot het Eurovisiesongfestival

Geluidstechnicus Ruud van Lieshout werkte met veel grote Nederlandse zangers en zangeressen.  Beeld Maartje Geels
Geluidstechnicus Ruud van Lieshout werkte met veel grote Nederlandse zangers en zangeressen.Beeld Maartje Geels

Studiotechnicus Ruud van Lieshout, die vandaag zijn 97ste verjaardag viert, was decennialang de belangrijkste studioman in de Nederlandse muziekwereld. Buiten komt hij zelden meer, maar zijn hoofd zit vol herinneringen.

Heel soms hoort hij opeens werk van zichzelf op de radio. Een liedje van Wim Sonneveld bijvoorbeeld, met wie hij jarenlang een warme band had. Of Ramona van The Blue Diamonds, in 1960 het eerste nummer dat hij in stereo uitbracht. De klassieker Sammy met z’n onverwoestbare tekstregels ‘Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy’, ook zo’n nummer dat nog met regelmaat op de radio te horen is.

“Ramses Shaffy, ook al overleden”, zegt Ruud van Lieshout thuis in Laren, waar hij zijn verjaardag bescheiden viert, vanwege corona. “Zoveel mensen met wie ik gewerkt heb zijn inmiddels al dood. Dat is eerlijk gezegd een raar idee.” Dat hij zelfs sommige artiesten als talenten zag opkomen en decennia later ook weer zag gaan, vindt hij vooral gek. “Ik heb in zulke gevallen een hele voltooide loopbaan meegemaakt. Dat is moeilijk voor te stellen.”

Een hoofd vol herinneringen

97 is hij, sinds vandaag. Buiten komt hij zelden meer, maar hij heeft de tuin, zegt Van Lieshout (“zeg maar ‘je’, alsjeblieft”) blijmoedig. Hij heeft een hoofd vol levendige herinneringen. Die voeren zelfs terug naar Nederlands-Indië, 1949: daar zette Van Lieshout zijn eerste stappen als piepjonge radiotechnicus voor de staatsomroep. Na drie jaar keerde hij terug, voor de liefde en de familie, met geld van de staat op zak om zijn Hollandse leven weer op de rails te zetten.

Van Lieshout opende met die guldens een studio in Den Bosch, waar hij vandaan kwam. Daar namen vooral familieleden van militairen in den vreemde grammofoonplaatjes op met hun stemmen, om overzee te sturen. Muzikanten kwamen er weinig, en Van Lieshout kreeg het gevoel dat hij nog niet was waar hij moest zijn.

Een vacature bij Philips bracht verandering. Dat wilde niet alleen apparaten maken, maar ook LP’s: het nieuw op te richten label zou Phonogram gaan heten. Van Lieshout kreeg de baan. Van radiotechnicus werd hij al snel specialist in de opnamestudio. Eerst in de Hof van Holland Studio in Hilversum, “een pand met een eigen concertzaal waarin kon worden opgenomen voor de betere akoestiek”, later in de befaamde Wisseloord Studio’s.

Tot het perfect klonk

Muzikanten zweerden bij deze twee studio’s, en bij Van Lieshout. De lijst is uitputtend. Van Rita Reys tot Joke Bruijs, van Rob de Nijs tot Seth Gaaikema. Sonneveld wilde met hem eten na iedere opname, graag met een drankje erbij. “We konden met elkaar lezen en schrijven.” Wim Kan liet hem zijn shows opnemen, Willem Nijholt zong voor zijn microfoon De ballade van het leven en de dood. Daar stond Van Lieshout als technicus om bekend: hij werkte net zo lang aan opnames tot ze perfect klonken.

Wonend in Laren, met zijn vrouw en twee kinderen, kwam hij in het middelpunt van de popmuziek terecht. In 1959 nam hij het lied ’n Beetje op, van de Haagse zangeres Teddy Scholten. ‘Ik wou dat je hart een kast was met een deurtje, dan dat ik kon kijken in het interieurtje,’ klonken de eerste regels. “Ze won er het Eurovisiesongfestival mee.”

Stereo

Met de komst van een nieuw fenomeen, het stereogeluid, moest opeens de studio twee keer zo groot worden gemaakt, zag Van Lieshout. En dat was nog maar de eerste van talloze veranderingen. Na de komst van de elektrische gitaar veranderde er veel. Alles moest opeens hard. Door moderne snufjes zong later zelfs geen artiest meer vals. “Als vroeger iemand minder zuiver zong, om het woord vals te vermijden, dan moest er maar een paar keer meer worden gezongen, tot het een beetje beter ging.” Lachend: “Heb je nog even? Dan mopper ik nog even door!”

In 1975 overleed zijn vrouw. “Dat hakte er in.” Maar pas vlak na de opkomst van het digitale tijdperk stopte hij met het werk in de studio. De jarige Van Lieshout werkt het komende jaar verder aan een boek over zijn leven, inclusief vijf cd’s vol opnames die hij ooit maakte. Met het verzamelen is hij zo vier, vijf uur per dag op zijn zolderkamer in Laren bezig. “Ik heb een geweldig leven gehad. Het is niet iedereen gegeven zo oud worden.”

Lees ook:

Het was de moeder aller scheidingen: The Beatles zijn 50 jaar uit elkaar

In april 1970 gingen The Beatles uit elkaar. Trouw-redacteur en Beatlesfan Stijn Fens was toen vier. Hij betreurt het dat hij zich niet bewust is geweest van dat moment. ‘Ik heb het gevoel dat ik iets definitiefs achter me ga laten. Een breuk in de tijd of zoiets.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden