Déjà vu

'Kinderen van tegenwoordig weten niet meer wat humor is.' Als een verloederde Adriaan praat Kees Prins in op zijn clownsmaatje-oude stijl Bassie (Michiel Romeyn). Treurigheid troef, daar in het achterafkamertje tijdens het afschminken. Schnabbelen wordt steeds moeilijker, vinden Wim en Gerrie Fontanelli. Je neus en je schoenen kun je niet meer aftrekken van de belastingen en het publiek praat steeds badinerender over een onvervalste clownsact. 'Jiskefet' koos deze week voor een absurdistische kijk op de wereld van Endemol en vergane variété, die ik me als kind nog heel goed kan herinneren. De arena van Toni Boltini en van 'Jos van der Valk presenteert...'.

Ton Lankreijer

Regisseur Ellen Jens zal tijdens de opname van het ene déjà vu in het andere zijn gevallen. Blote meiden, platte tikjes tegen de billen, ordinaire praat en ontploffende keukenaccessoires. De wereld van Wim T. Schippers, haar creatieve partner door dik en dun, en de heren van 'Jiskefet' doen er een eigentijds laagje vernis overheen. Een lastig genre, dat bij de geringste overdrijving al op drift raakt en dan vervalt goed bedoelde humor in aperte meligheid. Alles is al gezegd, zei de pessimist, om Freek de Jonge maar eens te citeren.

Een storende factor blijft het publiek in 'Jiskefet', dat op commando lijkt te joelen en te klappen. Oboema heeft vanzelfsprekend de lachers op zijn hand, maar ik vind hem sterker in een-tweetjes dan voor een zaal opgejut publiek. In 'Koken met Oboema' werd de kijkersvraag goed beantwoord door Joke Versteegen uit Amersfoort. Het ging inderdaad niet om een vleesboom maar om gemarineerde kipsaté. De trend was hiermee direct gezet en de aaneenschakeling van grofheden bepaalde verder een groot deel van het programma. Binnen de satire de allergemakkelijkste weg, die ook het snelst verveelt. Terminaal patiënt Louis Verschoor, het prototype dat in een medisch programma van de EO of van Ria Bremer niet zou misstaan, werd inwendig onderzocht en vervolgens afgedraind. Wee word ik niet van Verschoor die donkerbruin bloed plast. Wel krijg ik last van het John Lanting-virus en verzeil ik acuut achter de coulissen van André van Duin. Ook in het uitvergroten van menselijk leed is een juiste dosering de voorwaarde voor succes. Michiel Romeyn slaat door en het effect ebt subiet weg.

In alle hectiek rond het kookeiland bracht Kees Prins een verbluffende imitatie van Midas Dekkers. Grimeur Arjen van der Grijn had werkelijk alles uit de kast getrokken om een perfecte kopie te creëren. De juiste mimiek en de lijzige intonatie van Prins maakten het feest compleet. 'Een stoel heeft vier poten en een kruk maar drie. Maar dat wil nog niet zeggen dat die kruk op krukken moet lopen.'

Later in de week, in het echte leven van Midas Dekkers: 'Straks begint het gedonder weer, lente. In de babyshop kijkt zij hem aan met van die angstwekkende ogen: nestje bouwen, dat is het ware geluk. Vogels beantwoorden aan ons burgerlijk ideaal, want daar is het gezin nog de hoeksteen van de samenleving.'

De teksten van Prins sluiten naadloos aan op die van Vara's eigen chroniqueur van mens en dier. 'Wanneer is een mens gezond? Wanneer heeft een hond vlooien en wie weet waar Abraham de mosterd haalt? Wat de een gezond vindt, vindt de ander ziek. En wat de een ziek vindt, vindt de ander weer gezond!'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden