De Serie

Decors, kostuums, muziek in een dansschool brengen Berlijn tot leven

Tanzschule Galant kan de rock-’n-roll niet buiten de deur houden.

Een dansschool aan de Kurfürstendamm in West-Berlijn speelt de hoofdrol in een overtuigende serie over het leven in het na-oorlogse Duitsland.

In Tanzschule Galant dans je geen rumba. ‘Als we daarmee beginnen, kunnen we net zo goed meteen allemaal naakt op elkaar gaan liggen’, hoont dansschooldirecteur Caterina Schöllack. Zij, een alleenstaande moeder, de dansschool aan de Kurfürstendamm en vooral haar drie dochters – alledrie van huwbare leeftijd– zijn de hoofdrolspelers van de serie ‘Ku’damm 56 en 59’. In Nederland heet die wat algemener ‘Berlin ’59’.

Dat het conservatieve gemopper van Frau Schöllack zal worden overstemd door rock-’n-rollmuziek (‘apenmuziek’) weet je als kijker vanaf het begin. We maken kennis met het gezin als oudste dochter Helga gaat trouwen, en Monika, de jongste, weer thuis komt wonen omdat ze is weggestuurd van de huishoudschool wegens ‘onzedig gedrag’. Middelste dochter Eva is verpleegster en weet haar baas, de dokter en weduwnaar, uit te nodigen voor het bruiloftsfeest. In (voorlopig) twee seizoenen volgt de kijker de ontwikkelingen op liefdesgebied van de drie dochters en de moeder.

Die laatste, razendknap gespeeld door Claudia Michelsen, ziet haar meisjes het liefst zo snel en gunstig mogelijk trouwen. Naarmate de serie vordert, en alle uitverkoren mannen op z’n minst één schaduwzijde blijken te hebben, komt ook de moeder langzaam terug van haar obsessieve idealen. De omschrijving mag wat zoet klinken, maar dit is het na-oorlogse West-Berlijn, en het zijn de jaren vijftig. Naast de tijdloze generatieconflicten en liefdesgeschiedenissen spelen er op de achtergrond Grote Verhalen: het weggedrukte maar alom aanwezige oorlogsverleden – dat van een wapenhandelaar, van een foute arts, van een muzikant die bij televisie-optredens zijn kampnummer op zijn arm afplakt – de vrouwenbeweging, taboes rond ongehuwd moederschap, het ‘genezen’ van homoseksualiteit en het Oost-West-conflict. Het knappe aan de serie is dat al die thema’s er vanzelfsprekend bij komen. Er is een aantal opmerkelijk goede acteurs bij elkaar gezet, ook de Nederlandse Laura de Boer heeft in het tweede seizoen een sterke bijrol.

Na-oorlogs Duitsland

Hoofdpersoon is de jongste dochter Monika, de meest eigenwijze van het stel, degene die zich als enige expliciet verzet tegen haar moeder. Soms zijn de dialogen misschien iets te kort door de bocht, maar veel wordt goedgemaakt met humor. En dan zijn er nog de kostuums, de decors, de muziek en dans, de soms hilarische details die à la ‘Mad Men’ een bijzonder overtuigende indruk geven van het leven in het na-oorlogse Duitsland.

De seizoenen zijn oorspronkelijk in drie afleveringen uitgezonden op de Duitse televisie, daar zijn ze bejubeld en nog tot maart volgend jaar gratis terug te kijken, met Duitse ondertiteling. Netflix heeft alleen het eerste seizoen online gezet, haalde dat er onlangs weer af. Te hopen is dat als het derde deel op de Duitse televisie komt, de serie alsnog ook in buurland Nederland het podium krijgt dat het verdient.

Berlin ’59 is in Nederland uitgebracht op dvd, het eerste deel is als Ku’damm ’56 terug te kijken bij omroep ZDF.

In ‘De Serie’ wordt iedere week een serie besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden