Zomertijd in Ierland Lucinda Riley

‘De zeven zussen’ in zeven stappen

Lucinda Riley Beeld Boris Breuer

De Ierse schrijfster Lucinda Riley verkocht in Nederland al ruim 800.000 boeken. Haar ‘De zeven zussen’-reeks is immens populair. U miste de hype tot nu toe? Dan volgt hier een mini-kennismaking in zeven stappen.

1 De cijfers

Eerst maar even de duizelingwekkende cijfers. Begin juli verbrak Lucinda Riley een Nederlands bestsellerrecord. De vijf delen van haar ‘De zeven zussen’-reeks stonden op plaats 2, 6, 11, 15 en 17 van De Bestseller 60, wekelijks samengesteld door de CPNB. Daarnaast stond de Ierse schrijfster er met die vijf delen al 26 weken onafgebroken in – eveneens een record. Vier van haar andere romans hadden tegelijkertijd ook een notering in de lijst. Riley’s nieuwste boek, ‘Het Italiaanse meisje’, is net verschenen en kwam vorige week vanuit het niets op nummer 5 binnen.

Tien titels van één auteur in de Bestseller 60: dat kwam nog niet eerder voor. Wereldwijd verkocht Riley in 34 landen 20 miljoen boeken, in Nederland ruim 800.000, terwijl ze hier pas sinds 2017 worden uitgegeven.

2 Waar gaat het over?

Wat maakt de boeken zo immens populair, vooral bij vrouwelijke lezers? En waar gaan ze over? Is het een gehistoriseerde bouquetreeks? Een variant op de goede oude streek­- roman maar dan in een geglobaliseerde setting? Een sprookje komt misschien nog het meest in de buurt. De zeven zussen zijn vernoemd naar de Pleiaden, zeven nimfen uit de Griekse mythologie en tevens de naam van het Zevengesternte – al zijn er in de boeken maar zes zussen. En het zijn ook geen echte zussen: de jonge vrouwen, stuk voor stuk adembenemend mooi, slim en uitzonderlijk getalenteerd, zijn door een steenrijke zakenman uit Zwitserland van over de hele wereld geadopteerd. Ze groeiden op in zijn sprookjesachtige kasteel aan het meer van Genève, het landgoed heet Atlantis. Nu is ‘Pa Salt’, zoals hij door zijn dochters wordt genoemd, plotseling overleden en de zussen krijgen bij wijze van erfenis summiere informatie over de landen waar ze vandaan komen. Eerder hadden ze nooit de behoefte gehad vragen te stellen over hun afkomst: ze hadden genoeg aan hun sterke, liefhebbende vader. Maar nu zwermen ze vanuit deze patriarchale setting dus uit, op zoek naar hun geboortecoördinaten.

3 Assepoester-complex

“Pa noemde ons altijd zijn gouden appels”, zegt Maia. “Rijp, volmaakt van vorm, klaar om te worden geplukt. En nu was er aan de tak met appels geschud en waren we met zijn al­len op de grond getuimeld, zonder een vaste hand om ons op te vangen.” Oké, de vrouwen in de boeken zijn geen hulpeloze wezentjes, er ligt wel een sluimerend Assepoestercomplex op de loer. In de zoektochten van de zussen staat bijna overal een knappe, daadkrachtige man – in een enkel geval een sterke vrouw – klaar om de weg te wijzen. Maar kennelijk is dat juist heerlijk om over te lezen.

In het eerste deel gaat de (knappe) Maia naar Rio; ze is vertaalster van Portugese literatuur. Ze wordt daar onmiddellijk gretig aan de hand genomen door een (knappe en succesvolle) schrijver die zij vertaalt. Dan duiken we terug de tijd in naar het Rio en Parijs van de jaren twintig, waar de jonge, naïeve (en beeldschone) Bell – vermoedelijk de grootmoeder van Maia – zich probeert te ontworstelen aan haar beschermde leven met een autoritaire vader. Historische lijn: ze heeft connecties met de ontwerper van het gigantische beeld Christus de Verlosser in Rio, dat in die jaren werd ontworpen en gebouwd. De elegante handen van Bell worden uiteindelijk door een beeldhouwer in Parijs uitverkoren om model te staan voor die van Jezus. In de volgende delen komen alle zussen op dergelijke wijze aan bod.

4 Veel geschiedenis en reizen over de globe

Lucinda Riley noemt zichzelf een geschiedenis-nerd en wordt over het algemeen geprezen om de gedegen manier waarop ze historische achtergronden uitzoekt. Voor dit boek verbleef ze een maand in Rio, achter in haar boeken vermeldt ze haar bronnen. Dat is ook wat mijn vriendin H., die de reeks sinds kort verslindt, desgevraagd zegt: dat ze die historische lijnen in de verhalen zo leuk vindt, en het reizen over de wereld vanaf de bank in de woonkamer – zonder vliegschaamte. Vriendin D. leest de boeken ‘puur voor de ontspanning’, tegelijk met haar zus en haar moeder. “Mijn moeder noemt het kasteelromans. De boeken zijn spannend, meeslepend, je blijft lezen omdat je wilt weten waar die dochters nou vandaan komen. Alsof je naar een aflevering van ‘Spoorloos’ kijkt.” En zo zijn we bij een belangrijk thema aanbeland: identiteit, afkomst. Lucinda Riley zit goed in tijden waarin steeds meer mensen hun DNA laten testen in de hoop op een exotische verrassing.

5 De lezer(eres)s(en)

Gedeelde leeservaringen maken het succes van de reeks. De allereerste bladzijde in deel 1 van de reeks, ‘De zeven zussen’, reserveerde Xander Uitgevers voor de ervaringen van ‘lezers en boekhandelaren’. Het zijn zonder uitzondering lezeressen. Onder anderen Tamara, Megan, Sabine en Kwante laten zich lyrisch uit over de roman. Ze kunnen niet wachten tot het volgende deel en genoten van de ‘momenten vol hoop, liefde en tegenslagen die je samen met Maia beleeft en die ervoor zorgen dat dit boek je grijpt en niet meer loslaat’. Joke van Boekhandel de Korf zegt: “Het is gewoon een zalig boek om tussendoor te lezen. Prettige schrijfstijl en het verhaal zit goed in elkaar!” De boeken van Riley zijn typische ‘winkelboeken’, zei directeur Sander Knol van Xander Uitgevers vorig jaar al tegen de Volkskrant, toen de ver­koopcijfers lekker begonnen te ratelen. Dat wil zeggen: ze verkopen zichzelf door mond-tot-mondreclame van lezers, door een tip van de boekhandelaar, via sociale platforms. Daar zijn recensies in kranten of tijdschriften hele­maal niet bij nodig. Die zijn dan ook moeilijk te vinden – u las nog geen bespreking van de boeken van Lucinda Riley in deze krant – behalve op boekenblogs waar lezeressen hun ervaringen delen.

6 De schrijfster: ook een sprookje

Lucinda Riley (48) werd geboren in County Antrim, Noord-Ierland. Ook haar leven leest een beetje als een sprookje. Ze schrijft al vanaf haar 24ste, toen nog onder haar meisjesnaam Edmunds. Ze trouwde jong, zij en haar man waren arm, Lucinda werd ziek en raakte aan bed gekluisterd. Ze verkocht – echt waar – haar trouwjurk om een wordprocessor te kopen en begon vanuit bed met schrijven.

Haar eerste boeken liepen goed, maar eind jaren negentig ging het steil bergafwaarts , toen ze met een roman kwam die speelde tegen de achtergrond van het Britse koninklijk huis, terwijl dat net zijn diepste crisis ooit beleefde na de dood van prinses Diana. Geen boekhandel wilde het hebben, haar uitgever bestelde haar volgende boeken af. Ze was net gescheiden, had twee jonge kinderen en geen geld.

Op dat moment ontmoette ze haar tweede echtgenoot, de ondernemer Stephen Riley. Ze noemt hem haar ‘redder’, haar ‘prins op het witte paard’.

Tien jaar lang trok ze zich terug in het gezinsleven, kreeg nog twee kinderen met Stephen (samen hebben ze er zeven) tot ze besloot het opnieuw te proberen, dit keer onder de naam van haar man. Vanaf 2010 loopt het met haar boeken weer op rolletjes. We weten hoe dát sprookje afliep.

7 De verfilming

De filmrechten zijn verkocht, maar of er binnenkort ook werkelijk een film komt is nog onduidelijk.

Lees ook:

‘Zeven zussen’ is nog net geen ‘Vijftig tinten grijs’, maar het begint erop te lijken

Iedereen leest Lucinda Riley. Wie? Ja, precies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden