Review

De wereld van Harry Potter is in het derde deel gelaagder en donkerder, goed en kwaad zijn minder strikt van elkaar gescheiden.

Dertien zijn de tovenaarsleerlingen van Hogwarth in het derde deel van de Potter-cyclus 'The Prisoner of Azkaban'. Dat is wat anders dan elf. Aan Emma Watson, het meisje dat de wijsneuzerige Hermione speelt, kun je dat het beste zien. De dertienjarige Hermione oogt tobberiger en aantrekkelijker. Ouder en interessanter. Het schooluniform is ingeruild voor heupspijkerbroek. Ze wordt er een heel ander meisje van. Minder pinnig, meer puberale ernst. Als ze nu koket-pedant (eerst haar standaardpose) snibt naar Ron dat ze de waarzeggerij maar wazige nonsens vindt, is die toon al bijna kinderachtig, hoe verstandig ook de gedachte.

Het gelijk opgroeien van acteurs en personages is een van de charmes van de Potter-films, temeer daar die groei in de boeken van Rowling belangrijk is. Het is ook een van de dingen die de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuaron (eerder verantwoordelijk voor het met wilde seks gevulde 'Y tu mama tambien') aantrok. Geen wilde seks, slechts een paar stiekeme blikwisselingen tussen Ron en Hermione in 'The Prisoner of Azkaban', maar wel meer aandacht voor de dark side. In het derde deel van de cyclus zette Rowling haar tot dan toe meest geraffineerde verzinsels in. Figuren die de overgang van kinderlijke onschuld (waarin alles wat eng is ook echt is) naar puberteit (waarin je je meer bewust wordt van eigen angsten en verlangens) mooi symboliseren. Zoals de dementors: de bewakers van de gevangenis van Azkaban die zich voeden met je mooie herinneringen, waarna alleen de ergste overblijven. Of de boeman: plaaggeest in kast die bij opening de gedaante van je grootste angst aanneemt en die alleen met humor te bestrijden is.

Dat het onderscheid tussen binnen- en buitenwereld en tussen goed en kwaad minder strikt is dan hij misschien zou wensen, moet Harry leren. Zijn wereld wordt er donkerder en gelaagder door. Aan Alfonso Cuaron de taak die overgang ook letterlijk een gestalte te geven. Dat heeft hij mooi gedaan. Vleermuisachtige, doorschijnende, zwarte geesten werden de Dementors. Heel mooi is de elegant buigende Hippogrief; kruising tussen adelaar en paard. Kostumering en special effects zijn ook verder alleen maar nog knapper in dit derde deel. Het is griezeliger in Hogwarth, al valt er ook zonder John Cleese her en der nog wel wat te grinniken. Overal hangen groezelige Wanted-affiches waarop de uit de gevangenis ontsnapte Sirius Black (Gary Oldman) waanzinnig schreeuwend zijn hoofd heen en weer zwenkt als poseerde hij voor een politiefoto. Grappig is ook Emma Thompson als de dik bebrilde lerares in de waarzeggerij die in theeblaadjes de toekomst ziet, maar verder nauwelijks een hand voor haar ogen. Michael Gambon is een waardige vervanger van de overleden Richard Harris. Als hommage aan Harris een even Iers accent, maar een sluwere, lichtere tred.

Tobben blijft het echter met de plot. Hoewel al spannender blijft het een moeizame opmaat voor een film: die vaste formule van Harry die voor een jaar naar Hogwarth vertrekt. Op het eind gaat hij altijd weer naar huis. Soms is de film veel te uitvoerig, terwijl je op andere momenten in het geharrewar de draad kwijtraakt. Hoe zat het nou ook al weer met vader, moeder en Voldemort? De levende plattegrond, de boom die demonstratief haar takken schudt, ze maken wel wat goed, maar misschien dat de volgende regisseur, Mike Newell ('Four Weddings and a Funeral'), nog eens extra kan wroeten in het scenario.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden